Kuzey Hindistan nehirlerinin kıvrımlı kıyıları boyunca, tüysüz su samuru (Lutrogale perspicillata) tatlı su ekosistemlerinin sağlığının görünmez bir bekçisi olarak duruyor. Zirve yırtıcısı olarak balık popülasyonunu düzenler ve suyun temizliğinin ve yaşam çeşitliliğinin canlı bir göstergesi olarak hizmet eder. Ancak yerleşimlerin genişlemesi, barajlar ve kirlilik bu savunmasız memelileri yavaş yavaş alışılmış yerlerinden uzaklaştırıyor.
Ganj havzasındaki 7680 kilometrelik nehirleri kapsayan sekiz yıllık bir araştırma, bölgenin yalnızca 0,26 yüzdesinin - 800 binden fazla olan alanın yaklaşık 2138 kilometrekarelik kısmının - tür için yüksek derecede uygun kaldığını gösterdi. Ayrıca 1,65 yüzdesi (13 300 kilometrekare) orta derecede uygun olarak sınıflandırıldı. Havzanın geri kalanı görünüşe göre istikrarlı popülasyonlar için artık uygun değil.
Bilim insanları, 267 karşılaşma noktasının verilerini altı algoritma ve 26 çevresel değişkenle birleştirerek topluluk ekolojik modellemesi uyguladı. Anahtar faktörler korunan alanlara yakınlık, istikrarlı su kütleleri ve küçük günlük sıcaklık dalgalanmalarıydı. Nehir yatağından iki buçuk kilometre veya koruma alanlarının bir kilometrelik bölgesi dışında uygunluk keskin bir şekilde düşüyor.
En yüksek optimal alan oranı Uttarkand'da bulundu - 2,43 yüzde. Rajaji, Corbett, Dudhwa ve Valmiki yakınlarındaki Terai bölgesindeki sol kıyı kolları, kalan menzilin çekirdeğini oluşturuyor. Batı Bengal, Chhattisgarh ve Delhi'nin yoğun nüfuslu ve değiştirilmiş bölgelerinde hiçbir yüksek derecede uygun yer tespit edilmedi.
İlginçtir ki, Gandhi Sagar ve Rana Pratap Sagar gibi bazı yapay rezervuarlar da sürekli su ve sınırlı insan erişimi nedeniyle yüksek uygunluk gösterdi. Bu arada, uygun yerlerin yaklaşık 21 yüzdesi, kum madenciliği, tarım ve deşarjların su samurlarını tehdit ettiği resmi koruma alanlarının dışında kalıyor.
Haritalama, kaynakları tüm havzaya dağıtmak yerine çabaları en değerli bölgelere odaklamayı sağlıyor. Bu bölgelerin korunması yalnızca su samurlarını değil, aynı zamanda yerel toplulukların bağlı olduğu suyun temizliğini ve balık stoklarını da destekliyor.
Küçük kilit nehir bölgelerinin bile korunması, tüm tatlı su sistemlerinin dengesini korumaya yardımcı olur.
