Görme duyusunun çoktan anlamını yitirdiği İndus'un bulanık sularında, bhulani yunusları (Platanista minor) ekolokasyon ve yan yüzme ile yön bulur. Kısa süre önce Pencap eyaleti, Sind'deki mevcut koruma alanıyla birlikte resmen Punjnad İndus Nehri Yunus Barınağı'nı oluşturdu; bu iki alan kesintisiz bir 400 kilometrelik yasal koruma koridoru meydana getiriyor.
2025 yılındaki araştırmalara göre toplam nüfus yaklaşık 1987 bireye ulaştı — 2011 ile 2017 yılları arasında yüzde 19,4 artış. Hayvanların neredeyse yüzde 99'si Çaşma ve Sukkur barajları arasındaki kesimde yoğunlaşmış durumda. Pencap'taki yeni bölüm yaklaşık 200 km boyunca uzanıyor ve Pencap topluluğunun yaklaşık üçte ikisinin toplandığı kilit yaşam alanlarını kapsıyor (eyaletteki toplam yunus sayısı ise yaklaşık 660).
Tarihsel olarak türün yaşam alanı barajlar, sulama kanalları ve suyun yönünün değiştirilmesi nedeniyle yüzde 80 oranında daraldı. Avlanma daha 1970'li yıllarda yasaklanmıştı ve bu ilk meyvelerini verdi. Ancak tehditler sürüyor: ağlara takılma, kirlilik ve yaşam alanının parçalanması. WWF-Pakistan'ın gözlemlerinin gösterdiği gibi yunus, nehir ekosisteminin zirve avcısıdır ve onun refahı doğrudan tüm havzanın durumunu yansıtır.
Koridorun oluşturulması haritadaki bir çizgiden ibaret değil. Dağınık bölgeleri birleştiriyor, popülasyonların izole olma riskini azaltıyor ve yerel topluluklarla ortak yönetim için olanaklar sunuyor. Görünen o ki bu tür önlemler yalnızca nadir bir türe değil, nehir boyunca binlerce ailenin bağlı olduğu balık stoklarına da yardımcı oluyor.
WWF-Pakistan ve eyalet kurumlarının onlarca yıllık çalışmaları sayesinde hayvanların kanallardan kurtarılması ve izlenmesi sağlanabildi. Şimdi yasal koruma bu çabaları destekleyerek bölgedeki diğer nehir sistemleri için bir emsal oluşturuyor.
Bir nehirde tek bir türün korunması, çoğu zaman hem insanların hem de sayısız diğer canlının bağlı olduğu tüm su sisteminin restorasyonuna doğru atılan ilk adım olur.
