Doğada bir türün yalnızca 20–30 bireyi kaldığında, yok oluş neredeyse kaçınılmaz görünür. Eş bulmadaki zorluklar ve akrabalar arası çiftleşme riski kırılganlığı artırır. Ancak yeni bir araştırma, bu kadar küçük kuş ve memeli gruplarının yalnızca hayatta kalmakla kalmayıp insanın hedefli yardımıyla belirgin biçimde çoğalabileceğini de gösteriyor.
Avustralya'daki Monash Üniversitesi ve Londra Zooloji Derneği'nden bilim insanları, doğadaki sayıları 1950 yılından itibaren 50 bireyin altına düşen tüm 147 kuş ve memeli türünün akıbetini inceledi. 141 tür için sonraki gelişmeler izlenebildi. Bunlardan 51 tür doğrudan koruma önlemleri gördü: esaret altında üretilip doğaya salınma, yer değiştirme veya istilacı yırtıcıların kontrolü.
Sonuçlar çarpıcıydı. Doğrudan yardım edilen türler arasında 61 oranı sayısını yüz ve üzeri bireye çıkardı. Bu tür müdahaleler olmadan başarılı toparlanma oranı yalnızca yüzde iki oldu ve türlerin 37 oranı yok oldu. En iyi sonuçlar, dış tehditleri ortadan kaldırmaya yönelik önlemlerle popülasyona doğrudan desteğin birleştirildiği durumlarda görüldü.
Çarpıcı bir örnek Lord Howe Adası'nın ağaç tavuğu. 1970-li yılların sonunda doğada yalnızca 23 kuş kalmıştı. Bir dizi eylemin sonucunda popülasyon 1600 bireyin üzerine çıktı. Bu tür hikâyeler, popülasyon büyüklüğünün tek başına bir türün kaderini belirlemediğini doğruluyor.
Bununla birlikte, başlangıç sayısı çok küçük olduğunda genetik zayıflama riski sürüyor. Araştırmacılar, başarının yalnızca zaman ve kaynak değil, aynı zamanda azalmanın asıl nedenlerinin — habitat tahribatı ve istilacı türlerin — ortadan kaldırılmasını da gerektirdiğini vurguluyor.
Böylece etkin ve kapsamlı koruma, en az sayıdaki popülasyonlar için bile gidişatı tersine çevirebilir ve onlara gerçek bir toparlanma şansı verebilir.
