WWD'nin eline geçen Gucci iç memorandumu önemli bir dönüm noktasını kayda geçiriyor: ev, koleksiyon yaratma sürecini iki farklı yörüngeye ayırıyor. Birincisi deneysel podyum akışı, ikincisi istikrarlı ticari hat. Mantık basit: Demna'ya cesur kararlar için alan tanımak ve aynı zamanda mağazaları ana geliri getiren tanınır ve temel ürünlerden yoksun bırakmamak.
Yeniden yapılanma iş birimleri etrafında kuruluyor. Her biri merchandising, koleksiyon koordinasyonu ve core hattı tasarımını product development ile sıkı bir bağ içinde birleştiriyor. Birimler kategorilere göre ayrılıyor — deri eşya, kadın ve erkek ready-to-wear, ayakkabı — ve her birinin chief merchandising officer görevini yürüten Marcello Costa'ya bağlı kendi lideri var. Runway serileri ve core koleksiyonlar artık farklı takvimler, planlar ve karar alma süreçleriyle yaşıyor, ancak Demna'nın tek sanat yönetimi altında buluşuyor. Her hattın ayrı bir tasarımcı ekibi var ve ikisi de onun vizyonundan doğdu. Tasarımdan uygulamaya kadar tüm sistemin çekirdeği İtalya'da kalıyor.
Yeni şemayı hayata geçirmek için iki kıdemli danışman görevlendiriliyor: Monica Ulmi ve Marco Semeggini. İkisi de acemi değil: Ulmi Gucci'ye 1996 yılında deri eşya merchandising yöneticisi olarak geldi, Semeggini ise aynı 1996 yılında şirkete katılarak kariyerine 1991 yılında Milano'daki Rinascente mağazasında başladı. Milano ile Floransa arasında, Demna'nın kendisi ve başkan ve CEO Francesca Bellettini ile omuz omuza çalışacaklar.
Ev neden böyle bir yeniden yapılanmaya gitti? Cevabın bir kısmı son yılların tarihinde yatıyor. Bellettini Gucci'nin başına 2025 yılı Eylül ayında geçti ve iki yıl içinde markanın dördüncü yöneticisi oldu; ondan önce ev birkaç kez rota değişikliği yaşadı. Demna bu süre zarfında ilk üç koleksiyonunu çıkardı: arketipik karakterler galerisiyle çıkış koleksiyonu «La Famiglia», ardından Tom Ford dönemine retrospektif bir bakış ve bedensellik ile hafifliğe adanmış sonbahar gösterisi. Her adım bir deneydi ve eleştirmenler bunları ihtilaflı karşıladı. Dönüm noktası New York için hazırlanan 2027 kruvaziyer koleksiyonunda geldi: orada ilk kez Gucci Core kategorisi tam anlamıyla ortaya çıktı, yani kusursuz trençkot, fiyonklu bluz ve kısa deri ceket gibi temel parçalardan oluşan bir gardırop. Core hattı orta fiyat segmentine dayanıyor, yaklaşık 2000 ile 3000 avro arasında; üst segment daha karmaşık detaylar ve malzemeler alırken giriş modelleri kaliteden ödün vermeden yeniden işleniyor.
İşte bu yüzden akışların ayrılması kozmetik değil, yapısal bir koruma haline geldi. Eskiden tek bir akışın hem şok etmesi hem de satması gerekiyordu ve her deney geliri riske atıyordu. Artık runway bir laboratuvar olarak kalabilir, core ise işi besleyen ve bir sonraki gösterinin ruh haline bağlı olmayan bir dayanak olabilir. Paralel hatlar bununla birlikte izole değil: podyumdan gelen ürünler core'u etkilemeye devam ediyor, ancak ona tempoyu dikte etmiyor.
Demna, deneyin norm olduğu Balenciaga'dan geldi ve şimdi Gucci mirasını kendi yorumuyla okumak için alan buluyor. Cüret ile satış arasında seçim yapması gerekmiyor. Model yeni değil: benzer bir yaklaşım başka evlerde daha önce de uygulanmıştı, ancak burada belirli bir tasarımcı ve onun çalışma tarzı için kurgulanmış durumda.
Alıcı iki farklı vaat alıyor. Runway ürünlerinden statü ve kültürel yankı, hakkında konuşulan şeyi giydiğin hissi. Core'dan ise sevdiğin çantanın ya da ceketin sezondan sezona erişilebilir ve tanınır kalacağına dair güvence. Bellettini'nin atanmasını yorumlayan analistler, markanın arzu edilirliğini geri kazanmasını disiplinli dağıtıma, kült ürünlere gösterilen özene ve ayrıcalık ile ölçek arasındaki dengeye bağlıyordu. Akışların ayrılması tam da bunu pratikte mümkün kılıyor.
Bir ev aynı anda hem icat etmek hem de para kazanmak zorunda kaldığında, akışların ayrılması artık yalnızca teknik bir yeniden yapılanma olmaktan çıkıyor. Bu, yaratıcılığın keskinliğini korumanın ve alıcıların güvenini yitirmemenin bir yolu — ve Gucci şu anda tam da buna doğru ilerliyor.
