Seul'deki Mach33 şovunda insansı robotlar podyumda boy gösterdi. Söylentilere göre, satışlardan hiçbir getiri elde edilmemesine rağmen her bir robotun podyuma çıkış maliyeti 120 bin doları aştı. Bu durum, etkinliğin asıl amacına dair soru işaretlerini de beraberinde getiriyor.
Moda endüstrisi, düşen kâr marjları ve artan üretim maliyetleriyle karşı karşıya kalmış durumda. Markalar, defile giderlerini azaltmanın ve alıcılardan ziyade yatırımcıların dikkatini çekmenin yollarını arıyor. Mach33 tam da bu çabayı gözler önüne seriyor: Maliyetlerin düştüğüne dair somut bir veri olmasa da fiziksel yapay zeka, geleceğin bir aracı olarak sunuluyor.
Şovu finanse eden teknoloji şirketlerinin sahipleri, hem halkla ilişkiler avantajı sağlıyor hem de izleyici tepkilerine dair verilere erişiyor. Bu süreçte tasarımcılar, asıl yaratıcı olmaktan çıkıp adeta birer dekoratöre dönüşüyor. Etkinliğin ticari yapısı, odağın modadan çok pazarlamaya kaydığını gösteriyor.
"İnovasyon ve insan ile teknolojinin birleşimi" şeklinde sunulan anlatı, gerçeklerle pek örtüşmüyor: Robotlar işlevsel bir görev üstlenmek yerine yalnızca modellerin hareketlerini taklit ediyor. Moda markaları bu gösterinin faturasını öderken, asıl büyük sözleşmeleri parça tedarikçileri ve yazılım geliştiricileri kapıyor.
Bu tür bir şovu izleyen tüketici, aslında kıyafet değil, teknolojik geleceğin bir parçası olma hissini satın alıyor. Bu strateji markaların, geleneksel defilelere artık tepki vermeyen ancak fiziksel ürünlerden de henüz vazgeçemeyen bir neslin ilgisini canlı tutmasını sağlıyor.
Gerçekte ise robotlar koleksiyonların maliyetlerini etkilemiyor. Aksine bu durum, sermayenin teknoloji sergilemek için yeni alanlar aradığını ve modanın giderek yapay zeka için bir test sahasına dönüştüğünü kanıtlıyor; böyle bir defilenin gerçek değeri ise kumaş metrajı veya harcanan emekle değil, izleyici verileri ve potansiyel yatırımlarla ölçülüyor.
