We wrześniu 2026 roku przewodnik Michelin po Hiszpanii wzbogacił się o dwadzieścia nowych lokali odkrytych przez inspektorów w ciągu roku. Wśród nich jest Chambacú w Barcelonie, gdzie kolumbijski szef kuchni Santiago Sánchez proponuje kuchnię latynoamerykańskiego metysażu: korzenie kultur prekolumbijskich, dziedzictwo kolonialne i wpływy afrykańskie splatają się w jednym menu.
W Chambacú ceviche z przegrzebka przygotowuje się w szczególny sposób: mięczaka trzyma się w soli, dodaje pianę z „mleka tygrysiego” z czerwoną cebulą, suszone żółte aji i rozdrobnioną czalakę. Danie wieńczy koral przegrzebka dla chrupkości, płatki nagietka i kwiaty białego czosnku. Trzy przestrzenie restauracji — El Patio, Candela i Memoria — pozwalają gościom doświadczyć różnych oblicz tego splotu smaków i historii.
W Torrent (Walencja) Farigola & Menta pod kierownictwem szefa kuchni Davida Joaquína, absolwenta Basque Culinary Center, przekształciła się ze skromnej bocaterii w autorski projekt. Podaje się tu słoną torriję Bloody Mary z emulsją all i pebre, wędzonym węgorzem i ikrą pstrąga — danie, w którym znajome śródziemnomorskie smaki ukazują się w nieoczekiwanym świetle.
Na Formenterze Ramón Freixa otworzył Sol Post, gdzie nowoczesne techniki łączą się z wyspiarskimi produktami. W menu degustacyjnym „Terres Margantes” — espedeña z ryżem i socarrat, chrupiąca i podsmażona do elegancji. W Pampelunie Koku, którym zarządza para z chińskiej prowincji Zhejiang, łączy japońskie sushi z produktami nawarryjskimi w jedenastodaniowym menu fusion.
Comiesięczne aktualizacje pozwalają przewodnikowi odnotowywać odkrycia inspektorów bez czekania na doroczną ceremonię. Żaden z nowych lokali nie otrzymał jeszcze gwiazdki ani Bib Gourmand — te decyzje ogłoszone zostaną później. W prowincji Alicante we wrześniu nie pojawiły się nowości, choć w poprzednich miesiącach region już uzupełniał listę.
Wśród pozostałych — Erre de Roca, który przeniósł się do starej casony w Ventas de Armentia, gdzie menu Caliza i Arcilla opierają się na lokalnych warzywach, winnicach i górach. Pełna lista obejmuje lokale od Ávili po Ibizę, od San Sebastián po Salamankę, odzwierciedlając różnorodność hiszpańskiej gastronomii.
Te dodatki pokazują, jak konkretne ręce i lokalne produkty wciąż kształtują smaki, których nie sposób odtworzyć w innym miejscu: morskie powietrze Formentery, zioła nawarryjskie w japońskiej technice czy kolumbijsko-afrykański dialog w barcelońskiej dzielnicy.
