In oktober 2026 nam het parlement van de Australische staat Nieuw-Zuid-Wales een wet aan over de oprichting van het Grote Nationale Park voor Koala's — een gebied dat bijna een half miljoen hectare bos zal verenigen en een thuis zal worden voor ongeveer twaalfduizend van deze buideldieren. Na meer dan tien jaar campagnes kregen natuurbeschermers en lokale gemeenschappen eindelijk hun zin, en het park moet voor het einde van het jaar opengaan.
Het nieuwe park zal 178 duizend hectare staatsbos omvatten dat eerder voor houtkap was bestemd, en deze toevoegen aan de al bestaande beschermde gebieden. In totaal levert dat 475 duizend hectare op waar niet alleen koala's kunnen leven, maar ook meer dan honderd andere zeldzame soorten — van de zuidelijke grote vliegende possums tot de glanzende zwarte kaketoes en zeldzame spinnenorchissen. Koala's staan in Nieuw-Zuid-Wales sinds 2022 als bedreigd te boek: hun aantal is in twintig jaar met een derde afgenomen door verlies van bos, ziekten en branden, en de rampzalige branden van 2019–2020 hebben tot 71 procent van de resterende dieren aan de noordkust vernietigd.
Een belangrijke rol in het beheer van het park blijft voorbehouden aan de inheemse volken — de Gambaynggir en de Dungutti. Acht Aboriginal-rangers zullen via door gemeenschappen beheerde organisaties werken, en een deel van de functies in het park wordt gereserveerd voor inheemse bewoners. Dat is niet louter een formaliteit: traditionele kennis helpt beter te begrijpen hoe een ecosysteem dat zich over millennia heeft gevormd, behouden kan blijven.
Achter dit succes schuilt echter een omstreden financieringsmechanisme. Het langdurige onderhoud van het park wil men verzekeren via de verkoop van koolstofkredieten volgens de regeling voor verbeterd beheer van lokale bossen. De regering heeft al 140 miljoen Australische dollar voor de start uitgetrokken, maar in de toekomst zullen de inkomsten afhangen van de handel in emissierechten. Critici beschouwen een dergelijke aanpak als greenwashing: in plaats van een direct verbod op houtkap en vermindering van de uitstoot door de industrie wordt de natuur een handelswaar die men kan compenseren.
De Groenen en een deel van de natuurbeschermers stemden voor de wet, in de erkenning dat een compromis nodig was, maar blijven eisen: kredieten uit het park mogen niet worden verkocht en de bossen moeten buiten commerciële regelingen blijven. Bovendien voorzag het ontwerp in recreatiezones, waaronder autoclubs en fietspaden, wat extra bezorgdheid wekte: een nationaal park mag geen racebaan worden.
Ondanks alle voorbehouden is de oprichting van het park een echte stap naar het behoud van een van de kwetsbaarste symbolen van Australië. De volgende fase is het opstellen van een beheersplan dat bescherming, werkgelegenheid en recreatie in balans moet brengen, en dat de uitbreiding van beschermde gebieden moet voortzetten, met inbegrip van de voorlopig uitgesloten bossen in Pine Creek en andere gebieden.
Natuurbescherming vereist niet alleen wetten, maar ook de bereidheid afstand te doen van de gebruikelijke financieringsmodellen die de economie boven ecosystemen stellen.
