Voor de kust van Californië leek dit jaar wel een venster naar de tropische wereld open te gaan. Vissers en waarnemers van het zeeleven merken dingen op die vroeger alleen ver in het zuiden voorkwamen: walvishaaien, hamerhaaien, geelbuikzeeslangen en zelfs nesten van olijfbastschildpadden in het zand.
De oorzaak was een ongewoon sterke El Niño, die warm water ver noordwaarts bracht. Na een langdurige periode van mariene hitte verschoof dit verschijnsel de vertrouwde grenzen van de oceaanstromen. Als gevolg daarvan werd in september voor het eerst in de geschiedenis van Californië nestelen van zeeschildpadden aan de westkust van de Verenigde Staten vastgesteld — twee nesten van de olijfbastschildpad op de stranden van Orange County.
Tot de andere onverwachte bezoekers behoren een langvinnige grootoogvis, gevangen bij de pier van Venice, en een giftige geelbuikzeeslang die aanspoelde in Orange County. Walvishaaien en hamerhaaien kwamen ook dichter bij de kust, tot vreugde van liefhebbers van walvisspotten. Vissers melden een toename van de vangst van geelvintonijn — van een paar exemplaren vorig jaar tot duizenden dit seizoen.
Achter het spektakel schuilen echter ook verliezen. Warm water en stormen vernielen de kelpwouden en veranderen het vertrouwde ecosysteem. Sommige inheemse soorten komen in benarde omstandigheden terecht, en indringers kunnen de bestaande voedselketens verstoren. Wetenschappers benadrukken dat zulke verschuivingen een natuurlijk onderdeel van de El Niño-cyclus zijn, maar dat hun frequentie en kracht de laatste jaren vragen oproepen.
Voor de kustgemeenschappen is dit tegelijk een geschenk en een waarschuwing. Drones en videocamera's maken deze ontmoetingen zichtbaarder dan ooit en veranderen zeldzame gebeurtenissen in pakkende beelden. Tegelijkertijd hebben de autoriteiten al de noodtoestand afgekondigd vanwege de dreiging van stormen en kusterosie.
Volgens de voorspellingen zullen de omstandigheden in de regio pas vanaf het voorjaar weer normaal worden, nadat de cyclus is afgelopen. Voorlopig lijkt de Californische kust op een levend laboratorium, waar de oceaan zelf laat zien hoe beweeglijk zijn grenzen zijn en hoe nauw zelfs de verste ecosystemen met elkaar verbonden zijn.
