Oval Ofis'te Donald Trump, ABD'nin Çin ile «çok iyi» başa çıktığını belirterek, Şi Cinping'in yaklaşan ziyareti sırasında «çok çeşitli anlaşmalar» beklediğini söyledi. Bu, Çin liderinin on yıldan uzun bir süredir Beyaz Saray'a yapacağı ilk ziyaret olacak.
Trump'ın sözleri, Şi ve eşi Peng Liyuan'ın gelişinden bir hafta önce söylendi. Başkan, Çinli mevkidaşıyla kişisel ilişkilerini vurguladı, daha önce 145 %'ye ulaşan tarifelerden söz etti ve Çin'in «çok fazla tarife» ödediğini belirtti. Bununla birlikte, «diğerlerinin belki de o kadar iyi olmadığını», ancak Çin ile her şeyin yolunda gittiğini ekledi.
Trump için böyle bir ton yeni değil. Görevde olduğu yıllar boyunca, doğrudan liderlerle anlaşmalar yapmaya çalışarak tarifelerle sert baskıyı kişisel diplomasiyle defalarca birleştirdi. 2019–2020 yıllarında rekor düzeyde gümrük vergilerini koyan da bizzat kendisiydi, ardından ticaret anlaşmasının birinci aşamasına gitti. Bugünkü açıklamalar aynı kalıbı yineliyor: gücün kamuya açık gösterisi ve aynı zamanda müzakereye hazır olma.
Şi'nin ziyareti, Busan zirvesinde varılan ve kasım ayında sona erecek tarife ateşkesinin gölgesinde gerçekleşiyor. Washington, çip ve nadir toprak metalleri ihracatı üzerindeki kontrolden vazgeçmeye niyetli değil, ancak stratejik olmayan mallardan oluşan sınırlı bir liste üzerindeki gümrük vergilerinin düşürülmesini görüşmeye hazır. Gündemde ayrıca yapay zekâ, fentanil öncüleri ve Çin'de gözaltına alınan Amerikalıların davaları var.
Trump açıkça gündemi kontrol eden ev sahibi rolünde. Tarifeleri hatırlatıyor, kişisel bağlantıları vurguluyor ve aynı zamanda yeni anlaşmalara hazır olduğunu hissettiriyor. Bu yaklaşım, hem Pekin'e baskı yapmasına hem de Amerikalı seçmenlere, başkalarının başarısız olduğu yerde sonuçları tam da kendisinin elde ettiğini göstermesine olanak tanıyor.
Durum, bir oyuncunun tahtadaki taşları sürekli değiştirdiği, ancak aynı zamanda rakibiyle uzun bir yazışma yürüttüğü bir satranç oyununu andırıyor. Trump baskıdan vazgeçmiyor, ancak manevra imkânını korumak için kişisel kanalı kullanıyor.
Sonuçta Washington'daki görüşme, liderlerin kişisel ilişkilerinin iki güç arasındaki yapısal çelişkileri ne ölçüde yumuşatabileceğini — ya da tam tersine, yalnızca bir sonraki çatışma turunu erteleyip erteleyemeyeceğini gösterecek.
