In de Oval Office verklaarde Donald Trump dat de Verenigde Staten het «heel goed» doen tegenover China en dat hij «veel verschillende deals» verwacht tijdens het komende bezoek van Xi Jinping. Het wordt het eerste bezoek van de Chinese leider aan het Witte Huis in meer dan tien jaar.
Trumps woorden klonken een week voor de aankomst van Xi en zijn echtgenote Peng Liyuan. De president benadrukte zijn persoonlijke band met zijn Chinese ambtgenoot, noemde de tarieven die eerder 145 % bedroegen, en merkte op dat China «veel tarieven» betaalt. Tegelijk voegde hij eraan toe dat «anderen het misschien niet zo goed doen», maar dat het met China allemaal voorspoedig verloopt.
Voor Trump is een dergelijke toon niets nieuws. In de jaren dat hij het ambt bekleedde, combineerde hij herhaaldelijk harde druk met tarieven en persoonlijke diplomatie, in de hoop rechtstreeks met leiders deals te sluiten. In de jaren 2019–2020 voerde juist hij recordheffingen in, waarna hij overging tot fase één van een handelsakkoord. De huidige uitspraken herhalen hetzelfde patroon: een publieke demonstratie van kracht en tegelijk van bereidheid tot onderhandelen.
Het bezoek van Xi vindt plaats tegen de achtergrond van het in november aflopende tariefbestand dat op de top in Busan werd bereikt. Washington is niet van plan af te zien van de controle op de export van chips en zeldzame aardmetalen, maar is bereid te praten over verlaging van de heffingen op een beperkte lijst van niet-strategische goederen. Op de agenda staan ook kunstmatige intelligentie, fentanylprecursoren en de zaken van in China vastgehouden Amerikanen.
Trump treedt duidelijk op als gastheer die de agenda beheerst. Hij herinnert aan de tarieven, benadrukt zijn persoonlijke banden en geeft tegelijk te kennen dat hij klaar is voor nieuwe akkoorden. Die aanpak stelt hem in staat zowel druk op Peking uit te oefenen als de Amerikaanse kiezers te tonen dat juist hij resultaten boekt waar anderen falen.
De situatie doet denken aan een schaakpartij waarin de ene speler voortdurend de stukken op het bord verwisselt, maar tegelijk een langdurige correspondentie met zijn tegenstander onderhoudt. Trump laat de druk niet varen, maar gebruikt het persoonlijke kanaal om zijn manoeuvreerruimte te behouden.
Uiteindelijk zal de ontmoeting in Washington laten zien in hoeverre de persoonlijke banden tussen de leiders de structurele tegenstellingen tussen de twee mogendheden kunnen verzachten — of integendeel slechts een nieuwe ronde van confrontatie kunnen uitstellen.
