❓ SORU:
Aktörlerin, kendileri olmayan birini canlandırmak zorunda kaldıkları için en mutsuz insanlar olduklarını yazmıştınız. Bu durumu tam anlayamadım; çünkü pek çok oyuncunun anılarında sahnede olmanın muazzam bir mutluluk olduğunu, orada gerçek hayatı hissettiklerini ve normalde husumet besledikleri partnerlerine o anlarda sevgi duyduklarını okumuştum.
❗️ lee'nin CEVABI:
Bunu benden nerede okudunuz, bilemiyorum. "En mutsuz insanlar" şeklindeki bir ifade bana oldukça yabancı geliyor.
Zaten her birey kendine has değil midir?
Kuşkusuz her mesleğin kendine göre "hassas noktaları" vardır; ancak bu durum o işi yapan herkes için geçerli sayılamaz.
Oyuncular sık sık, talep gören bir "yıldız" imajı çizme zorunluluğuyla ilgili sorunlar yaşarlar. Bu durum, başvurularının en iyi projelerden reddedildiğini bildiklerinde daha da keskinleşir. Seyirci, oyuncunun şöhretin zirvesinde olduğunu sanırken, kişinin kendisi artık başrollere çağrılmadığını görür; bu tezatlık psikolojik bir baskı oluşturur.
Ancak bunlar mesleğin sadece belli başlı zorluklarıdır, oyuncular için verilmiş nihai bir hüküm değildir.
Şöyle de söylenebilir; "şöhreti seviyorum" kutbu ne kadar güçlüyse, onun zıt kutbu olan "kitlelerin ilgisizliği" de o kadar can yakıcı olabilir. Bu durum müzisyenlerden televizyon yıldızlarına ve politikacılara kadar tüm kamuoyuna mal olmuş meslekler için geçerlidir.
Ancak her durumda, kişinin yaşadıklarını belirleyen tek şey kendi kişisel frekansıdır. Hiçbir mesleğin veya "genel durumun" bir önemi yoktur.
Her insan, içinde bulunduğu günü %100 oranında bizzat kendisi şekillendirir.
