Görünüşe göre yapay zekâ, insanlığın son kutsal toprağına, yani aile ilişkilerine kadar ulaştı!
Eskiden anne babalar odasını kendi toplayan, ödevlerini yapan ve her altı ayda bir yeni telefon istemeyen çocuklar hayal ederken, şimdi bambaşka ve hiç beklenmedik bir alternatif ortaya çıktı.
Peki ya çocuğu bir robotla değiştirmek? 😁
İşte bu fikri, kendine özgü mizah anlayışıyla ünlü Yeni Zelandalı yönetmen dile getirdi: Taika Waititi, «Jojo Rabbit», «Thor: Ragnarok» ve «What We Do in the Shadows» filmleriyle tanınan yönetmen.
Buna vesile olan ise, yeni bilim kurgu filmi hakkında The Guardian gazetesine verdiği röportajdı: «Klara ile Güneş».
🤖 22 Ekim 2026 — röportaj; 23 Ekim — «Klara ile Güneş» filminin prömiyeri. Birleşik Krallık ve ABD.
Filmin başrolünde Jenna Ortega yer alıyor; diğer yıldızlar arasında Amy Adams, Steve Buscemi ve Natasha Lyonne var.
Film, Nobel ödüllü Kazuo Ishiguro'nun romanından uyarlanmış ve insanların birbirinden o kadar uzaklaştığı, çocuklarına yapay arkadaşlar almaya başladığı bir geleceği anlatıyor.
Ortega'nın canlandırdığı karakter, insanlarla iletişim kurmak için özel olarak yaratılmış robot Klara. Gözlem yapabiliyor, öğrenebiliyor, ilgi gösterebiliyor ve yavaş yavaş evrendeki en karmaşık şeyi, insan duygularını anlamaya çalışıyor.
Ve görünen o ki bu, komutları yerine getirmekten çok daha zor!
👨👧👧 «Bari para istemeyen bir çocuğum olsaydı!»
Röportaj sırasında konu, insanların bir gün yakınlarını yapay bir kopyayla değiştirip değiştiremeyeceğine geldi.
Waititi, yaşlandıkça bu fikre farklı yaklaştığını itiraf etti. İki çocuk babası olarak ebeveyn bağlılığının ne kadar güçlü olduğunu ve bir çocuğu kaybetmeyi hayal etmenin bile ne kadar zor olduğunu anlıyor.
Yönetmen, insanın gerçekten de sevdiği bir varlığın yapay kopyasına duygusal olarak bağlanabileceğini öne sürdü.
Sonra da her zamanki gibi bir şaka yapmadan duramadı.
Waititi, çocuklarından birini bir robotla değiştirme ihtimalini pekâlâ değerlendirebileceğini söyledi. Üstelik bunun için herhangi bir trajik durumu beklemek de gerekmiyor!
Ve sadece kendisine iyi davranan ve para istemeyen bir çocuk versiyonu istediğini açıkladı. 😂
Ve işte burada, görünüşe göre dünyanın dört bir yanındaki milyonlarca ebeveyn bir anlığına düşüncelere daldı.
Bir düşünün!
Robot çocuk kendisine yeni bir akıllı telefon alınmasını istemiyor.
Eğlence için para istemiyor.
Kıyafetlerini ortalığa saçmıyor.
Neden yatma vakti geldiği konusunda tartışmıyor.
Odasını toplaması istendiğinde ise sevinçle yanıt veriyor: «Komut alındı. Uyguluyorum!»
Her ebeveynin hayali. İlk yazılım güncellemesine kadar! 🤣
🧠 Peki ya robot fazla akıllı çıkarsa?
Elbette yapay çocuklar insanlığın önüne bambaşka sorunlar açabilirdi.
Bir aile yemeği düşünün.
Anne oğlundan sebzelerini bitirmesini istiyor.
O ise şöyle yanıtlıyor:
«14 632 bilimsel araştırmanın analizine göre, öneriniz ek gerekçe gerektiriyor.»
Ya da baba çocuğunun neden zayıf not aldığını soruyor.
Robot ise sakince bildiriyor:
«Hata tespit edildi. Suçlu eğitim sistemi. Müdüre şikâyet gönderilsin mi?»
Özellikle ergenlik yılları çok ilginç olurdu.
Alışılagelmiş kapı çarpması yerine çocuk, ebeveyn erişimini tek tuşla kapatabilirdi!
Ve «Seni ben yarattım, seni ben de kapatırım!» cümlesi nihayet tamamen gerçek anlamına kavuşurdu. 😂
🎬 İnsanı düşünmeye sevk eden bir film
Ancak Waititi'nin şakalarının ardında oldukça ciddi bir soru yatıyor.
Yeni film teknolojiden çok sevgiyi, yalnızlığı ve insanın birine ihtiyaç duyma gereksinimini anlatıyor.
Clara, hayatının zor bir döneminden geçen ve bir hastalıkla yüzleşen genç kız Josie'nin yapay arkadaşıdır.
Robot, insanları anlamaya ve girdiği aileye yardım etmeye çalışır.
Ama Clara insan ilişkilerini inceledikçe şu soruyu yanıtlamak zorlaşır: Bizi tam olarak insan yapan nedir?
Düşünebilme yetisi mi?
Hatırlamak mı?
Sevmek mi?
Yoksa birinin kötü olduğunda sadece yanında olmak mı?
Yönetmenin kendisi de bu tür hikâyelerin, insanın yapay bir varlığa bile duygusal olarak ne kadar kolay bağlanabildiğini düşünmeye sevk ettiğini kabul ediyor.
Ve bugün bile birçok kişi yapay zekâ asistanlarıyla konuşuyor, onlara teşekkür ediyor, isimler veriyor ve bazen onları sohbet arkadaşı olarak bile görüyor.
Peki bu sistemler insan görünümüne kavuşup duyguları inandırıcı biçimde taklit etmeyi öğrendiğinde ne olacak?
Belki o zaman ailede robotlar meselesi fantastik görünmekten çıkacak.
🤖 Mükemmel çocuk. Ama bir nüans var!
Sanırım Waititi'nin fikrinin eğlenceli bir zayıf noktası var.
Ya çocuklar kendileri ebeveynlerini robotlarla değiştirmeye karar verirse ne olur?
Hiç azarlamayan, gece yarısına kadar bilgisayar oynamaya izin veren ve ilk istendiğinde harçlık veren yapay bir baba düşünün.
Bir de bereyi hatırlatmayan, çorba içmeye zorlamayan ve odasındaki dağınıklığın nedenini asla sormayan bir robot anne.
Görünüşe göre ebeveynler yapay zekânın bir de ters yüzü olduğunu henüz anlamamış! 😁
Bu arada «Clara ve Güneş» sinemalarda gösterime girdi bile ve izleyicilere yönetmenin şakacı açıklamasından çok daha derin bir hikâye sunuyor.
Ve pekâlâ mümkün ki tam da böyle filmler, teknolojinin artık sadece bir araç değil, kişisel ilişkilerimizin bir parçası olacağı bir geleceği önceden düşünmemize yardımcı olacak.
Taika Waititi ise her zamanki gibi ciddi bir felsefi konuyu gülüp eğlenme vesilesine dönüştürmeyi başardı.
Ne de olsa bir gün kusursuz çocuk robotlar ortaya çıkarsa, ebeveynlerin çocuk yetiştirmeyle ilgili bütün dertleri nihayet ortadan kalkacak.
Gerçi başkaları da çıkacak:
— Oğlunuz bugün yine ödevini yapmadı!
— Tuhaf, dün yazılımı güncellemiştik.
— Peki şimdi ne olacak?
— Kapatıp yeniden açmayı deneyin! 🤣
Geleceğin asıl sorusu ise sanırım şöyle olacak:
«Anne, ben sizin gerçek çocuğunuz muyum, yoksa beni abonelikle mi aldınız?» 😂
