❓ PYTANIE:
Pisał Pan kiedyś, że aktorzy to najbardziej nieszczęśliwi ludzie, ponieważ są zmuszeni udawać kogoś, kim w rzeczywistości nie są. Nie do końca to rozumiem, gdyż często czytałam we wspomnieniach artystów, że gra na scenie jest dla nich źródłem wielkiego szczęścia i poczuciem obcowania z prawdziwym życiem; w tych chwilach autentycznie kochali swoich scenicznych partnerów, nawet jeśli prywatnie żyli ze sobą w konflikcie...
❗️ ODPOWIEDŹ lee:
Nie mam pojęcia, gdzie mogła Pani przeczytać u mnie takie stwierdzenie. Samo sformułowanie, że są to „najbardziej nieszczęśliwi ludzie”, wydaje mi się dość osobliwe.
Czyż każdy człowiek nie jest przecież odrębną indywidualnością?
Oczywiście, w każdym zawodzie można znaleźć pewne „słabe punkty”, ale nie jest to regułą odnoszącą się do wszystkich.
Aktorzy często borykają się z przymusem stwarzania pozorów bycia rozchwytywanym i posiadania statusu gwiazdy. Sytuacja ta zaostrza się, gdy mają świadomość, że ich kandydatury są odrzucane w prestiżowych projektach. Widzowie są przekonani, że aktor znajduje się u szczytu sławy, podczas gdy on sam widzi, że przestał otrzymywać główne role – taki rozdźwięk stanowi ogromne obciążenie psychiczne.
Są to jednak wyłącznie specyficzne aspekty profesji, a nie żaden wyrok wydany na tę grupę zawodową.
Można też ująć to tak: im silniejsze jest pragnienie sławy, tym dotkliwsza staje się jej odwrotność – obojętność tłumu. Dotyczy to wszystkich profesji publicznych – zarówno muzyków i gwiazd telewizji, jak i polityków...
Niemniej jednak w każdym przypadku to wyłącznie osobiste wibracje człowieka determinują bieg zdarzeń w jego życiu. Żaden zawód ani tak zwana „ogólna sytuacja” nie mają tutaj decydującego znaczenia.
Każdy z nas w stu procentach samodzielnie kreuje swój obecny dzień.
