25 Ekim 2026 akşamı Aleksandar Vučić, Sırp İlerleme Partisi genel merkezinde destekçilerinin karşısına çıktı ve kısa bir cümle söyledi: «Tamamen açık ki bu seçimleri kaybettik. „Öğrenci Listesi“ kazandı». Birkaç dakika sonra Belgrad sokakları korna çalan ve «Aleksandar gitti» diye bağıran on binlerce insanla doldu.
Bu sadece iktidar partisinin yenilgisi değil. 2014 yılından itibaren önce başbakan, ardından cumhurbaşkanı olarak iktidarı kontrol eden Vučić, iki yıllık öğrenci protestolarının ardından erken seçimleri bizzat ilan etmişti. Bunun nedeni, 2024 yılında Novi Sad'daki tren istasyonunda bir tente çökmesiydi; bu olay 16 can aldı ve yolsuzluğu ve yetkililerin hareketsizliğini ortaya çıkardı. Kampüslerde başlayan protestolar, tek bir lideri olmadığı ve bu yüzden itibarsızlaştırılması zor olduğu için ülke çapında bir harekete dönüştü.
İktidarda geçirdiği yıllar boyunca Vučić, milliyetçi seçmeni harekete geçirmeyi ve kurumları kontrol etmeyi bilen güçlü bir lider rolüne alışmıştı. Muhalefeti yabancı müdahaleyle suçlayarak defalarca seçim kazandı. Ancak bu kez ön veriler, «Öğrenci Listesi»nin oyların yaklaşık 52–53 %'ini alarak 250 sandalyenin 135–140'ini kazandığını, partisinin ise yaklaşık 105 aldığını gösterdi. Katılım oranı 70 %'e yaklaştı — on yılların rekoru.
Yenilginin kabulü sandıkların kapanmasından neredeyse hemen sonra geldi. Vučić, geçmişte olduğu gibi sonuçlara itiraz etmedi veya yeniden sayım çağrısında bulunmadı. Yalnızca «bağımsız medya» ve «Amerikan derin devleti»nden söz etti, ama direniş adımları atmadı. Bu, sokak hareketinin baskısının ve kendi tabanının yorgunluğunun, iktidarı elde tutmanın alışılmış araçlarından daha güçlü olduğunu gösteriyor.
Öğrenci hareketi hazır bir program ya da karizmatik bir lider sunmuyordu — tam da bu yüzden profesörleri, çiftçileri, aktörleri ve yargıçları bir araya getirebildi. Kişiselleştirilmiş siyasete alışkın olan Vučić, kişiselleştirilmesi ve şeytanlaştırılması imkânsız bir rakip ile karşılaştı.
Durum, bir zamanlar karmaşık kombinasyonlara alışkın bir satranç büyükustasının, rakibi onun kurallarına göre oynamayı reddedip oyunu, rakibin her hamlesinin baskıyı artırdığı bir oyun sonuna taşıdığında kaybetmesini andırıyor. Vučić, daha fazla direnmenin yalnızca siyasi sonunu hızlandıracağını anladı.
Sırbistan için bu yalnızca iktidar değişikliği değil, aynı zamanda bir sınav anlamına geliyor: merkezi olmayan bir hareket, protesto enerjisini kalıcı kurumlara dönüştürebilecek mi? Vučić için ise güçlü lider itibarının, artık kontrol edemediği gerçeklikle karşılaştığı ender bir an.
