W wodach Morza Arabskiego żyje populacja humbaków, która nie odbywa zwykłych sezonowych migracji między zimnymi żerowiskami a tropikalnymi miejscami rozrodu. Te zwierzęta przez cały rok pozostają w ciepłych szerokościach geograficznych, podążają za północnym cyklem rozrodu i śpiewają pieśni niepodobne do żadnych innych. Nowe badanie genetyczne wzmacnia argumenty za uznaniem ich czwartym podgatunkiem — Megaptera novaeangliae indica.
Naukowcy z Wildlife Conservation Society wspólnie z partnerami z Omanu przeanalizowali mitochondrialny DNA 2285 humbaków z całego świata. Wyniki wykazały wysoki stopień zróżnicowania genetycznego populacji arabskiej od trzech już uznanych podgatunków — północnoatlantyckiego, północnopacyficznego i południowego. Przepływ genów między nimi jest minimalny, a różnorodność genów w Morzu Arabskim okazała się najniższa spośród wszystkich badanych regionów. Linie humbaków arabskich rozeszły się dziesiątki tysięcy lat temu — szacunki wahają się od 43 do 113 tysięcy lat.
Badacze zbadali także dawny DNA okazu typowego Megaptera indica, opisanego jeszcze w 1883 roku u wybrzeży Iraku. Analiza morfologiczna i genetyczna potwierdziła, że był to właśnie humbak bliski współczesnym osobnikom arabskim. Dane te wzmacniają propozycję nazwania podgatunku Megaptera novaeangliae indica, choć ostateczna decyzja należy do Komitetu ds. Taksonomii Towarzystwa ds. Ssaków Morskich.
Wyjątkowość populacji przejawia się nie tylko w genach. Wieloryby nie migrują, żerują i rozmnażają się w jednym rejonie, mają szczególną kulturę pieśni i zachowania. Taka izolacja czyni je szczególnie wrażliwymi: zaplątanie się w narzędzia połowowe, kolizje ze statkami, hałas podwodny, zanieczyszczenie i zmiany klimatu wpływające na zasoby sardyn, zagrażają ich przetrwaniu. Liczebność pozostaje niska i nie rośnie już od dwóch dekad.
Uznanie podgatunku otwiera drogę do bardziej precyzyjnych działań ochronnych — od regionalnych planów zarządzania po współpracę międzynarodową za pośrednictwem Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej. Bez skoordynowanych działań ryzyko wyginięcia tej genetycznie i kulturowo wyjątkowej linii pozostaje wysokie.
