W zatoce Eyjafjörður, najdłuższym fiordzie Islandii, obserwatorzy wielorybów coraz częściej spotykają humbaki (Megaptera novaeangliae). Niedawna wycieczka pokazała około piętnastu osobników, które wynurzały się obok łodzi, prezentując charakterystyczne fontanny i machnięcia płatami ogonowymi. Takie spotkania nie są już rzadkością nawet w listopadzie, gdy tradycyjnie wieloryby migrują do ciepłych wód.
Populacja humbaków w wodach Islandii wyraźnie wzrosła w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Po zakazie komercyjnych połowów wielorybów w połowie XX wieku liczebność odbudowała się z kilku tysięcy do szacowanych 10–15 tysięcy osobników. W Eyjafjörður, gdzie dawniej wielorybów prawie nie widywano, obecnie notuje się regularne skupiska, a operatorzy turystyczni odnotowują rekordowe serie udanych wypraw w morze.
Przyczyna częściowej rezygnacji z migracji najwyraźniej wiąże się z ogólnym wzrostem populacji. Młode osobniki, które nie osiągnęły jeszcze dojrzałości płciowej, pozostają w produktywnych wodach północnych, gdzie jest wystarczająco dużo pokarmu — kryla i drobnych ryb. Pozwala im to gromadzić siły bez długiej i niebezpiecznej podróży.
Zdrowy ekosystem fiordu podtrzymuje takie skupisko: obfitość planktonu i ryb stwarza sprzyjające warunki do żerowania. Obserwacje pokazują, że wieloryby wracają w te same rejony z roku na rok, co świadczy o stabilności środowiska. Jednak zmiany w rozmieszczeniu zasobów pokarmowych mogą wpływać na zachowanie zwierząt i wymagają dalszego monitoringu.
Dla lokalnych społeczności i turystów te spotkania stają się źródłem dochodu i powodem do troskliwego stosunku do morza. Ekologiczny whale-watching pomaga finansować badania i ochronę, zamieniając zainteresowanie zwierzętami w praktyczne wsparcie ich środowiska życia.
Odbudowa humbaków w islandzkich fiordach przypomina, że konsekwentna ochrona ssaków morskich przynosi wymierne rezultaty, a kontynuacja takich działań pozostaje kluczem do zachowania równowagi w oceanie.

