W grudniu 2024 roku badacze pracujący z pojazdem podwodnym SuBastian w Morzu Weddella zauważyli dziwny widok: gromadki kryla antarktycznego aktywnie przemieszczały się wzdłuż mineralnych szczelin na dnie oceanu. Nikt nie spodziewał się spotkać tych drobnych skorupiaków, przyzwyczajonych do wód powierzchniowych, na głębokości ponad 900 metrów przy źródłach hydrotermalnych.
Wszystkie pobrane osobniki okazały się dojrzałymi płciowo samicami z ikrą. Analiza zawartości ich żołądków wykazała, że żywiły się drobnoustrojami chemosyntetycznymi — bakteriami, które czerpią energię nie ze światła słonecznego, lecz ze związków chemicznych wydzielanych przez źródła. Takie dane potwierdziły badania mikrobiomu, składu izotopowego i zawartości mikroelementów w tkankach.
Wcześniej sądzono, że kryl zamieszkuje głównie górne 300 metrów wody i żywi się fitoplanktonem. Teraz okazuje się, że samice reprodukcyjne mogą schodzić na znaczne głębokości, gdzie dostępny jest całoroczny pokarm i ważne minerały — mangan, cynk i żelazo, niezbędne do rozwoju embrionów. W tkankach wykryto także metale toksyczne, takie jak ołów i kadm.
Odkrycie opublikowane we wrześniu 2026 roku w czasopiśmie Communications Biology zmusza do zrewidowania poglądów na cykl życiowy kryla. Naukowcy przez dziesięciolecia zakładali, że tarło odbywa się w warstwach powierzchniowych; teraz trzeba brać pod uwagę możliwość tarła głębinowego lub przynajmniej przygotowań do niego.
Kryl antarktyczny to podstawa sieci pokarmowej Oceanu Południowego, utrzymująca wieloryby, foki, pingwiny i ryby. Poza tym odgrywa rolę w sekwestracji węgla. Jeśli samice aktywnie wykorzystują siedliska hydrotermalne, zmienia to rozumienie ekologii gatunku i wymaga uwzględnienia takich stref przy planowaniu morskich obszarów chronionych.
Źródła hydrotermalne, gdzie życie istnieje bez fotosyntezy, od dawna zadziwiają biologów. Teraz doszła do nich jeszcze jedna warstwa: mogą służyć jako swoista „stołówka” dla kluczowego gatunku Oceanu Południowego w okresie rozrodu. Podkreśla to, jak niewiele wiemy o ekosystemach głębinowych i ich powiązaniach z powierzchnią.
Badanie przeprowadzono w ramach ekspedycji National Geographic i Rolex Perpetual Planet Ocean Expedition przy udziale Schmidt Ocean Institute. Autorzy podkreślają konieczność dalszych obserwacji, aby zrozumieć, jak szeroko rozpowszechnione jest takie zachowanie.
Odkrycie pokazuje, że nawet dobrze zbadane gatunki mogą zaskakiwać, gdy naukowcy schodzą głębiej niż zwykle.
