U wybrzeży kanadyjskiej wyspy Anticosti we wrześniu 2026 roku badacze sfotografowali parę północnoatlantyckich waleni biskajskich, a dopiero po tygodniach analizy zdjęć stało się jasne: mają przed sobą nieznane wcześniej młode. Matka, 38-letnia samica o imieniu Silt, już po raz szósty wydała na świat potomstwo, lecz ten maluch umknął uwadze naukowców podczas zimowych liczeń u południowo-wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Teraz łączna liczba zarejestrowanych noworodków w sezonie osiągnęła 24 — najwyższy wskaźnik od 2009 roku.
Populacja Eubalaena glacialis liczy około 380 osobników i nadal się zmniejsza od 2010 roku. Każde nowe życie jest tu szczególnie cenne: w stadzie pozostaje jedynie około 70 samic aktywnych rozrodczo. Ważący około siedmiu ton młody przyszedł na świat najprawdopodobniej w lutym, ale matce udało się uniknąć standardowych tras obserwacji. Takie „przeoczenia” są rzadkie — dzięki obszernej fotokatalogizacji naukowcy zwykle rejestrują niemal wszystkie noworodki.
Odkrycia dokonali specjaliści organizacji non-profit Mingan Island Cetacean Study w Zatoce Świętego Wawrzyńca. Zdjęcia przekazano do Anderson Cabot Center for Ocean Life przy New England Aquarium, gdzie porównano je z bazą danych i potwierdzono: to rzeczywiście nowy członek populacji. Naukowcy zauważają, że Silt przeżyła już kilka zaplątań w narzędzia połowowe, a jej zdolność do skutecznego donoszenia i wychowywania młodych wydaje się szczególnie cenna.
Sezon 2025–2026 był czwartym pod względem wyników w całej historii obserwacji. Po okresie spadku, gdy populacja straciła około jednej czwartej osobników, ostatnie lata przynoszą ostrożny optymizm. Jednak przetrwanie gatunku nadal zależy od ograniczenia śmiertelności wskutek kolizji ze statkami i zaplątań w narzędzia połowowe, a także od zachowania żerowisk w zimnych wodach Atlantyku.
Każdy taki „niezauważony” młody przypomina, jak krucha, a zarazem odporna jest natura: nawet w warunkach silnej presji człowiek może przypadkiem przeoczyć narodziny nowego życia, ale te narodziny i tak następują i dają szansę na przedłużenie gatunku. Takie odkrycia pokazują, że systematyczne obserwacje i międzynarodowa współpraca naukowców pozostają kluczowymi narzędziami ochrony rzadkich gatunków.
