W oceanie, gdzie gigantyczne ciała waleni biskajskich niegdyś ślizgały się jak cienie dawnych mórz, pozostało ich teraz zaledwie 382. Według najnowszej oceny Konsorcjum Walenia Biskajskiego Północnoatlantyckiego w roku 2025 populacja Eubalaena glacialis zmniejszyła się o 1,8 procent w porównaniu z rokiem poprzednim.
Ten niewielki, lecz niepokojący spadek przerwał kruchy wzrost ostatnich lat. Liczba samic reprodukcyjnych utrzymuje się stabilnie na poziomie 73, a w sezonie lat 2025–2026 urodziło się 24 młodych — najwięcej od roku 2009. Jednak w 2026 roku odnotowano już dwa zgony, a eksperci zauważają, że rzeczywiste straty są prawdopodobnie większe: wykrywa się jedynie około jednej trzeciej martwych zwierząt.
Główne zagrożenia pozostają te same: zaplątywanie się w narzędzia połowowe i kolizje ze statkami. Zmiana klimatu przesuwa plankton — podstawowy pokarm waleni — zmuszając je do migracji w bardziej niebezpieczne wody. W ciągu ostatnich dziesięcioleci gatunek stracił około jednej czwartej osobników w stosunku do szczytu z roku 2011, kiedy było ich 483.
Historia tych waleni to historia ludzkiego oddziaływania. Komercyjne wielorybnictwo niemal je wytępiło do lat 1930, a dziś przemysł i żegluga nadal wywierają presję. Nawet rekordowa liczba urodzeń nie gwarantuje odbudowy, jeśli młode osobniki nie dożywają dojrzałości.
Naukowcy podkreślają: bez wzmocnienia środków ochrony — ograniczenia prędkości statków, modyfikacji narzędzi połowowych i współpracy międzynarodowej — gatunek pozostanie na krawędzi. Pozytywne zmiany są możliwe, jak pokazują minione lata, ale wymagają stałych wysiłków.
Każde narodzenie i każda zapobieżona śmierć to krok ku temu, by te dawne giganty nadal przemierzały ocean.
