In de oceaan, waar de gigantische lichamen van noordkapers ooit als schaduwen van oude zeeën voortgleden, zijn er nu nog slechts 382 over. Volgens een recente schatting van het Consortium voor de Noord-Atlantische noordkaper nam de populatie Eubalaena glacialis in 2025 met 1,8 procent af ten opzichte van het voorgaande jaar.
Deze kleine maar verontrustende daling onderbrak de kwetsbare groei van de afgelopen jaren. Het aantal voortplantende vrouwtjes blijft stabiel op 73, en in het seizoen 2025–2026 werden 24 kalveren geboren — het hoogste aantal sinds 2009. Er zijn echter al twee sterfgevallen geregistreerd in 2026, en deskundigen merken op dat de werkelijke verliezen waarschijnlijk hoger liggen: slechts ongeveer een derde van de gestorven dieren wordt gevonden.
De belangrijkste bedreigingen blijven dezelfde: verstrikking in vistuig en aanvaringen met schepen. Klimaatverandering verschuift het plankton — het belangrijkste voedsel van de kapers — waardoor ze naar gevaarlijker wateren trekken. In de afgelopen decennia is de soort ongeveer een kwart van haar individuen kwijtgeraakt ten opzichte van de piek van 2011, toen er 483 waren.
De geschiedenis van deze kapers is een geschiedenis van menselijke invloed. De commerciële walvisvaart heeft ze tegen de 1930-er jaren bijna uitgeroeid, en vandaag blijven industrie en scheepvaart druk uitoefenen. Zelfs een recordaantal geboorten garandeert geen herstel als jonge dieren de volwassenheid niet bereiken.
Wetenschappers benadrukken: zonder versterking van beschermingsmaatregelen — verlaging van de scheepssnelheid, aanpassing van vistuig en internationale samenwerking — blijft de soort op de rand van uitsterven. Positieve verschuivingen zijn mogelijk, zoals eerdere jaren hebben laten zien, maar ze vereisen voortdurende inspanningen.
Elke geboorte en elke voorkomen sterfgeval is een stap opdat deze eeuwenoude reuzen blijven doorploegen door de oceaan.
