Op de rotsachtige hellingen van de Centrale en Zuidelijke Andes van Peru, waar de wind tussen schaarse struiken waait, flakkeren tussen de grijze stenen onverwacht bloemen op in zachtblauwe en witte tinten. Van een afstand doen ze denken aan de vlag van Argentinië, gehesen op een hoogte van 2000 tot 2400 meter.
Botanici beschreven deze soort als Salvia messii en vernoemden hem naar Lionel Messi. De plant behoort tot de lipbloemenfamilie, waartoe ook munt, rozemarijn en basilicum behoren, en wordt ongeveer anderhalve meter hoog. De bladeren en stengels bevatten etherische oliën, daarom rekent men de plant tot de aromatische gewassen.
Het artikel met de beschrijving verscheen op 2 oktober 2026 in het tijdschrift Phytotaxa (deel 777, aflevering 3). De auteurs zijn Paul González, Rolando Uria en Jean Capcha-Ramos. Na vergelijking van de monsters met reeds bekende soorten raakten zij ervan overtuigd dat zij een voor de wetenschap nieuwe endemische soort van Peru voor zich hadden. Volgens de regels van de botanische nomenclatuur geeft het achtervoegsel ‘i’ in de Latijnse naam aan dat de soort naar een persoon is vernoemd.
De bloemen met een witte buis en een lichtblauw bovenste kroonblad vormden de belangrijkste aanleiding voor die naam. De overeenkomst met de kleuren van het Argentijnse nationale elftal bleek te treffend om te negeren. In het wetenschappelijke artikel zelf ligt de nadruk echter op iets anders: de soort is gevonden in de overgangszone van struikgewas rond de westelijke relictbossen van de Andes. De auteurs menen dat zulke leefgebieden tot nu toe zijn onderschat als centra van endemisme en soortvorming.
Achter het opvallende verhaal schuilt een verontrustende werkelijkheid. De soort is slechts van zes plaatsen bekend en haar verspreidingsgebied is beperkt tot het centrale en zuidelijke deel van de Peruaanse Andes. Door die zo geringe verspreiding beoordeelden de onderzoekers Salvia messii als bedreigd (categorie EN). De grootste bedreigingen voor het leefgebied zijn bosbranden en klimaatverandering.
Voor Andes-relictgemeenschappen is een dergelijke kwetsbaarheid typerend: de populaties zijn klein, de verspreidingsgebieden smal, en zelfs een kleine verandering van het klimaat of van menselijke activiteit kan de unieke diversiteit onomkeerbaar doen afnemen.
De naam, die eer bewijst aan de sporter die miljoenen inspireerde, vestigt tegelijk de aandacht op afgelegen uithoeken van de Andes. Zo wordt een wetenschappelijke ontdekking een brug tussen de menselijke passie voor voetbal en de noodzaak om de natuur te beschermen, die zich niet op bestelling herstelt.
Elke nieuw beschreven soort herinnert eraan: zelfs onder barre omstandigheden blijft de aarde verbazen en verblijden.
