Na kamienistych zboczach Andów Środkowych i Południowych w Peru, gdzie wiatr hula między rzadkimi krzewami, wśród szarych kamieni niespodziewanie rozbłyskują kwiaty w delikatnie błękitnych i białych odcieniach. Z daleka przypominają flagę Argentyny wzniesioną na wysokości od 2000 do 2400 metrów.
Botanicy opisali ten gatunek jako Salvia messii i nazwali go na cześć Lionela Messiego. Roślina należy do rodziny jasnotowatych, do której zaliczają się także mięta, rozmaryn i bazylia, i dorasta do około półtora metra. Jej liście i łodygi zawierają olejki eteryczne, dlatego roślinę zalicza się do aromatycznych.
Artykuł z opisem ukazał się 2 października 2026 roku w czasopiśmie Phytotaxa (tom 777, zeszyt 3). Autorami są Paul González, Rolando Uria i Jean Capcha-Ramos. Porównawszy okazy z już znanymi gatunkami, upewnili się, że mają przed sobą nowy dla nauki endemit Peru. Zgodnie z zasadami nomenklatury botanicznej przyrostek „i” w łacińskiej nazwie wskazuje, że gatunek został nazwany na cześć człowieka.
Kwiaty z białą rurką i jasnoniebieskim górnym płatkiem stały się głównym powodem takiego imienia. Zbieżność z barwami reprezentacji Argentyny okazała się zbyt dokładna, by ją zignorować. Jednak w samej pracy naukowej nacisk położono na coś innego: gatunek znaleziono w strefie przejściowej zarośli otaczających zachodnie reliktowe lasy Andów. Autorzy uważają, że takie siedliska wciąż były niedoceniane jako ośrodki endemizmu i specjacji.
Za barwną historią kryje się niepokojąca rzeczywistość. Gatunek znany jest z zaledwie sześciu miejsc, a jego zasięg ogranicza się do środkowej i południowej części Andów w Peru. Z powodu tak wąskiego rozmieszczenia badacze ocenili Salvia messii jako gatunek zagrożony wyginięciem (kategoria EN). Główne zagrożenia dla jego siedlisk to pożary lasów i zmiany klimatu.
Dla andyjskich zbiorowisk reliktowych taka wrażliwość jest typowa: populacje są niewielkie, zasięgi wąskie, a nawet niewielka zmiana klimatu lub działalności gospodarczej może nieodwracalnie zmniejszyć unikalną różnorodność.
Nazwa, która oddaje hołd sportowcowi inspirującemu miliony, jednocześnie zwraca uwagę na odległe zakątki Andów. Tak odkrycie naukowe staje się mostem między ludzką pasją do futbolu a koniecznością ochrony przyrody, która nie odradza się na zamówienie.
Każdy nowo opisany gatunek przypomina: nawet w surowych warunkach Ziemia wciąż potrafi zaskakiwać i cieszyć.
