Een meester in camouflage deed decennialang met succes alsof hij een andere soort was, zelfs tegenover entomologen.
Onderzoek van een team van de Universiteit van Sydney (onder leiding van Braxton Jones) gepubliceerd op 21 september 2026 in het tijdschrift Austral Entomology. De wetenschappers hebben de Australische vertegenwoordigers van het geslacht Anchiale herzien — grote gevleugelde wandelende takken. Vroeger dacht men dat er slechts twee soorten waren, maar het bleken er vijf te zijn:
- Anchiale albopunctata (hersteld in de status van afzonderlijke soort na meer dan een eeuw synonymie met een andere soort),
- A. briareus,
- A. mabiensis (nieuw),
- A. robusta (nieuw),
- A. spinicollis.
De grootste ‘bedrieger’ — Anchiale robusta. Hij werd decennialang (ten minste sinds de 1970-er jaren) voor een reeds bekende soort aangezien, hoewel hij vrij groot is: vrouwtjes tot 16,2 cm. Hij leeft in de kustregenwouden van Queensland (van Tully ongeveer 450 km noordwaarts tot gebieden ten noorden van Cooktown). Hij werd vaak gefotografeerd en zelfs gekweekt, maar pas nu correct gedetermineerd — dank zij DNA (het mitochondriale gen COXI), museumcollecties, veldverzamelingen, gegevens van burgerwetenschap (meer dan 1000 waarnemingen in iNaturalist en Atlas of Living Australia) en de bestudering van eieren.
De tweede nieuwe soort is Anchiale mabiensis. Hij is kleiner en slanker (vrouwtjes ongeveer 11,5–12 cm) en is voorlopig alleen bekend uit het kritiek bedreigde tropische regenwoud van Mabi op het Athertonplateau. Zijn eieren zijn werkelijk ongewoon: op het ‘dekseltje’ (operculum) bevindt zich een inwendige structuur in de vorm van ringen, die men eerder noch bij wandelende takken, noch bij hun naaste verwanten had aangetroffen. Bij het uitkomen laat dit dekseltje los.
De verspreidingsgebieden blijken nu veel kleiner te zijn dan men dacht, wat belangrijk is voor de bescherming — vooral voor de soort uit het Mabi-woud. Bovendien is gebleken dat ‘plaag’-uitbraken, waarbij wandelende takken de bomen kaalvreten, tot verschillende soorten kunnen behoren.
Een klassiek geval: zelfs onder de meest opvallende en vaak gefotografeerde insecten van Australië gaan nog altijd onbeschreven (of verkeerd gedetermineerde) soorten schuil. Wandelende takken zijn daarin bijzonder goed — juist hun belangrijkste superkracht hielp hen ‘onzichtbaar’ te blijven voor de wetenschap.
