In de depots van het Field Museum in Chicago lag decennialang een gefossiliseerde afdruk die voor een al bekende soort werd gehouden. Een herziening van de anatomie van de schedel en het axiale skelet toonde aan: de onderzoekers hadden een nieuw geslacht en een nieuwe soort proto-amfibie voor zich, die 309 miljoen jaar geleden leefde in de moerassige delta van het toekomstige Illinois.
Het dier kreeg de naam Jeanerpeton mazonensis. Het eerste deel is een eerbetoon aan de moeders van de twee belangrijkste auteurs van het onderzoek, die beiden Jean heten. Het tweede verwijst naar de vindplaats Mazon Creek, waar in het Carboon zich snel sediment ophoopte en de fijnste details bewaard bleven.
De uitzonderlijke conservering maakte het mogelijk schubben op de rug, buikribben — gastralia — en zelfs afdrukken van de ogen te onderscheiden. De onderzoekers merken op dat dit mogelijk het oudste bewijs is van structuren die lijken op de vingerkussentjes van moderne staartloze amfibieën. Het wezen deed denken aan een gedrongen salamander met kenmerken die het dichter bij de vroege kikkers plaatsten.
Eerder werd het fossiel tot de soort Amphibamus grandiceps gerekend. Dergelijke verzameltaxa verbergen niet zelden een verscheidenheid. De nieuwe gegevens wijzen erop dat in de regio meer vertegenwoordigers van de anfibamiformen leefden dan werd aangenomen. Mazon Creek heeft al enkele van de vroegste sporen van sleutellijnen van vroege viervoeters opgeleverd.
Het onderzoek werd uitgevoerd door de stagiaires van het Women in Science-programma van het Field Museum, Allison Sefkowicz en Peyton Kolberg, samen met collega's. Hun werk laat zien hoe een aandachtige tweede blik op oude collecties nieuwe pagina's in de evolutie van gewervelden opent.
Dergelijke vondsten herinneren eraan dat zelfs op goed bestudeerde plaatsen onbekende bewoners van oude ecosystemen schuil kunnen gaan, wier kenmerken licht werpen op de overgang van het leven van water naar land.
