In de beroemde teerputten van La Brea, waar decennialang botten van mammoeten en sabeltandkatten zijn gevonden, stuiten paleontologen onverwacht op sporen van een heel andere bewoner: een kleine pad die ongeveer 45 duizend jaar geleden leefde. De overblijfselen, die al in 1929 werden opgegraven, werden decennialang bewaard in museumcollecties totdat onderzoeker H. Alberto Cruz ze opnieuw bekeek. Het bleek niet zomaar een bekende knoflookpad te zijn, maar een volledig nieuwe soort, genaamd Spea labreae.
De ontdekking is pas de tweede keer dat een uitgestorven amfibie uit de ijstijd in Noord-Amerika wordt beschreven. De botten, met name een fragment van het heiligbeen-staartwervelgebied, vertoonden kenmerkende eigenschappen die niet overeenkwamen met moderne soorten of bekende fossielen. Waarschijnlijk is de pad in de kleverige teer terechtgekomen en bewaard gebleven dankzij de unieke omstandigheden van de putten. Dergelijke vondsten zijn zeldzaam: amfibieën hebben een fragiel skelet en komen zelden in het paleontologische archief terecht.
Het belang van de ontdekking reikt veel verder dan alleen systematiek. Amfibieën zijn uiterst gevoelig voor veranderingen in temperatuur en vochtigheid; ze zijn als het ware levende indicatoren van de omgeving. De aanwezigheid van Spea labreae samen met de resten van de Mexicaanse graafpad (Rhinophrynus dorsalis), waarvan de dichtstbijzijnde moderne populaties 2500 kilometer zuidelijker liggen, wijst op een natter en mogelijk koeler klimaat in het gebied van het huidige Los Angeles aan het einde van de laatste ijstijd. Deze gegevens helpen om het beeld van oude ecosystemen te verfijnen, waar grote zoogdieren vaak de rol van kleine dieren overschaduwen.
Onderzoekers merken op dat dergelijke microfaunistische vondsten helpen beter te begrijpen hoe klimaatschommelingen in het verleden de verspreiding van soorten beïnvloedden. Nu klimaatveranderingen snel plaatsvinden, krijgen de lessen uit de ijstijd bijzondere waarde: ze laten zien welke soorten konden verdwijnen of hun leefgebied verschoven bij opwarming. De archieven van La Brea blijken, zo blijkt, zelfs na een eeuw opgravingen nog veel verrassingen te bevatten.
In tegenstelling tot de spraakmakende vondsten van megafauna herinnert deze pad eraan hoe belangrijk de 'onzichtbare' schakels van ecosystemen zijn. Het verdwijnen ervan en de verschuiving van leefgebieden van andere amfibieën schetsen een beeld van de geleidelijke transformatie van het landschap van nattere omstandigheden naar het huidige droge klimaat. Dergelijke details helpen nauwkeurigere modellen te bouwen van vroegere en toekomstige veranderingen.
De ontdekking van Spea labreae bevestigt opnieuw: zelfs in goed onderzochte gebieden kan de wetenschap onverwachte lessen bieden over de kwetsbaarheid van natuurlijke systemen.
