Stanford Üniversitesi laboratuvarında, ağarmış Pocillopora damicornis mercan parçası aniden rengini geri kazanmaya başladı — genetik olarak özdeş sağlıklı bir komşuyla hafif bir temas yeterliydi. Danny Collins yönetimindeki araştırmacılar, dokuların birleşerek, simbiyotik algler Symbiodiniaceae'nin tükenmiş organizmaya aktığı kendine özgü bir köprü oluşturduğunu gözlemledi.
Deney çarpıcı bir fark ortaya koydu: sağlıklı parçalarla temas eden tüm ağarmış parçalar yedi-sekiz hafta içinde tamamen iyileşti. Birkaç milimetre uzaklıkta kalanlarsa öldü. Süreci başlatmak için beş-yedi günlük bir temas yeterliydi — sonrasında mercan kendi başının çaresine bakıyordu ve alglerin çoğalma hızı doğal koşullardakinden on kat daha yüksek çıktı.
Mercanlar, mikroskobik alglerle simbiyoz içinde yaşayan, genetik olarak özdeş polip kolonileridir. Isı stresi altında bu ortaklarını kovarlar, renklerini ve enerji kaynaklarını yitirirler. Yeni keşif, koloni içindeki gizli bir karşılıklı yardım mekanizmasını ortaya koyuyor: sağlıklı kısımlar zarar görenleri adeta «besliyor».
Science Advances dergisinde yayımlanan sonuçlar, resiflerin restorasyonu için yeni yöntemlerin geliştirilmesine umut veriyor. Ancak yöntem yalnızca klonlar arasında işliyor; bu da kolonilerin sıklıkla bütünüyle zarar gördüğü doğada uygulanmasını sınırlıyor. Araştırma, bu ekosistemlerin ne kadar kırılgan ve aynı zamanda ne kadar dayanıklı olduğunu vurguluyor.
Keşif, görünüşte umutsuz bir durumda bile doğanın — koşullar elverdiğinde — iyileşme için kaynaklarını koruduğunu hatırlatıyor. Resifler açısından bu, ısı stresinin azaltılmasının hayatta kalmalarının temel koşulu olmaya devam ettiği anlamına geliyor.
