Gary Neville wees opnieuw op de kern van de problemen bij «Manchester United»: het ligt niet aan de zoveelste trainer, maar aan het ontbreken van één duidelijke lijn van de eigenaren tot aan het veld.
Na de gelijkspel 4:4 tegen «Aston Villa» staat de club in de degradatiezone van de Premier League, met slechts één overwinning dit seizoen. Michael Carrick, die tijdelijk de leiding heeft, ziet er niet langer uit als de redder — zes maanden geleden bracht hij «United» naar de derde plaats, maar nu groeit de druk op hem.
Neville benadrukte in zijn commentaar voor NBC dat een trainerswissel slechts tijdelijk de illusie van vooruitgang wekt. «Als er een nieuwe manager komt, is iedereen een paar maanden blij, en dan herhaalt na een half jaar alles zich», merkte de voormalige aanvoerder op. In de 12 jaar sinds het vertrek van Alex Ferguson heeft de club al acht trainers versleten, en geen enkele wist een duurzaam systeem op te bouwen.
De lijst met namen spreekt voor zich: Rúben Amorim, Erik ten Hag, Ole Gunnar Solskjær, José Mourinho, Louis van Gaal, David Moyes, Ralf Rangnick. Onder hen bevinden zich zowel sterren van het wereldvoetbal als veelbelovende jonge specialisten en voormalige spelers van de club. Volgens Neville liepen ze echter allemaal tegen dezelfde muur aan: zwakke recruitment, versnipperde afdelingen en een gebrek aan sterk leiderschap over de hele verticale lijn.
Het probleem gaat dieper dan alleen de kwaliteit van de trainer. Zelfs specialisten die in het verleden succesvol waren, konden hun ideeën niet realiseren, omdat beslissingen op het niveau van de eigenaren en de sportieve leiding niet op elkaar waren afgestemd. «Elke organisatie stort in elkaar als er geen eenheid is van de raad van bestuur en de eigenaren tot aan de man op het veld», concludeerde Neville.
De onvrede van de supporters uitte zich in spandoeken op «Old Trafford»: «We willen geen nieuw stadion, we willen nieuwe eigenaren». De familie Glazer behoudt de controle, en sir Jim Ratcliffe en INEOS zijn verantwoordelijk voor het voetbalgedeelte, maar een eenduidige strategie is vooralsnog niet zichtbaar.
Stel je een bedrijf voor waar elke nieuwe directeur de mislukkingen van zijn voorganger probeert recht te zetten, maar waar de raad van bestuur ondertussen budgetten en contracten volgens de oude regels blijft goedkeuren. Het resultaat is altijd hetzelfde: er wordt geld uitgegeven, maar het systeem blijft ongewijzigd.
De kritiek van Neville brengt de aandacht terug bij de belangrijkste vraag voor «United» na Ferguson: kan de club eindelijk een coherente structuur opbouwen, of zal de cyclus van «hoop — teleurstelling» zich blijven herhalen.
