Gary Neville ponownie wskazał źródło problemów „Manchester United”: nie chodzi o kolejnego trenera, lecz o brak jednej spójnej linii od właścicieli aż po murawę.
Po remisie 4:4 z „Aston Villą” klub znalazł się w strefie spadkowej Premier League, mając na koncie zaledwie jedno zwycięstwo w sezonie. Michael Carrick, który tymczasowo objął drużynę, nie wygląda już na wybawiciela — pół roku temu wprowadził „United” na trzecie miejsce, teraz zaś presja na niego rośnie.
Neville, komentując sytuację dla NBC, podkreślił: zmiana trenera tylko na jakiś czas stwarza iluzję postępu. „Kiedy przychodzi nowy menedżer, wszyscy są szczęśliwi przez kilka miesięcy, a potem po pół roku wszystko się powtarza” — zauważył były kapitan. W ciągu 12 lat po odejściu Alexa Fergusona klub zmienił już ośmiu szkoleniowców i żadnemu nie udało się zbudować trwałego systemu.
Lista nazwisk mówi sama za siebie: Ruben Amorim, Erik ten Hag, Ole Gunnar Solskjær, José Mourinho, Louis van Gaal, David Moyes, Ralf Rangnick. Są wśród nich zarówno gwiazdy światowego futbolu, jak i obiecujący młodzi specjaliści, a także dawni piłkarze klubu. Jednak, zdaniem Neville’a, wszyscy oni napotykali tę samą ścianę: słaby rekruting, rozproszone działy i brak silnego przywództwa na całej pionowej strukturze.
Problem jest głębszy niż sama jakość trenera. Nawet odnoszący sukcesy w przeszłości specjaliści nie mogli zrealizować swoich pomysłów, ponieważ decyzje na poziomie właścicieli i kierownictwa sportowego nie były spójne. „Każda organizacja się zawali, jeśli nie ma jedności od zarządu i właścicieli aż po człowieka na murawie” — podsumował Neville.
Niezadowolenie kibiców znalazło wyraz w transparentach na „Old Trafford”: „Nie chcemy nowego stadionu, chcemy nowych właścicieli”. Rodzina Glazerów zachowuje kontrolę, a sir Jim Ratcliffe i INEOS odpowiadają za część piłkarską, ale jak dotąd nie widać jednolitej strategii.
Wyobraźcie sobie firmę, w której każdy nowy dyrektor próbuje naprawić porażki poprzednika, a zarząd nadal zatwierdza budżety i kontrakty według starych zasad. Wynik jest zawsze ten sam: pieniądze są wydawane, a system pozostaje ten sam.
Krytyka Neville’a przywraca uwagę do głównego pytania „United” po Fergusonie: czy klub zdoła wreszcie zbudować spójną strukturę, czy cykl „nadzieja — rozczarowanie” będzie trwał dalej.
