W dniu 19 lipca 2026 roku Mistrzostwa Świata FIFA dobiegły końca, a areną wielkiego finału był stadion w East Rutherford w stanie New Jersey. W decydującym starciu o światowy prymat zmierzyły się reprezentacje Hiszpanii oraz broniącej tytułu Argentyny.
Regulaminowy czas gry zakończył się bezbramkowym remisem, mimo że to Hiszpanie częściej utrzymywali się przy piłce i stwarzali zagrożenie pod bramką rywali. Argentyńczycy skutecznie odpierali ataki dzięki zdyscyplinowanej grze w defensywie oraz fenomenalnej postawie Emiliano Martíneza. O losach mistrzowskiego tytułu przesądziła dopiero dogrywka, w której Hiszpania zwyciężyła 1:0.
Finałowe spotkanie cechowała ogromna ostrożność i taktyczna dyscyplina. Hiszpanie starali się rozciągnąć obronę przeciwnika, podczas gdy Argentyna odpowiadała twardą grą w defensywie i próbami szybkiego uruchamiania Lionela Messiego. Wraz z upływem minut napięcie na boisku rosło, gdyż każdy błąd mógł zaprzepaścić miesiące ciężkiej pracy obu zespołów.
Pod koniec drugiej połowy sytuacja Argentyny skomplikowała się, gdy zespół został osłabiony czerwoną kartką. Enzo Fernández musiał opuścić boisko po brutalnym faulu na Pau Cubarsí. To wymusiło na południowoamerykańskiej drużynie głęboką defensywę i całkowite skupienie na przetrwaniu do końca regulaminowego czasu gry.
Hiszpania zintensyfikowała swoje ataki, jednak argentyński bramkarz Emiliano Martínez wielokrotnie ratował swój zespół przed utratą gola, utrzymując nadzieję na rzuty karne przez znaczną część dogrywki.
Przełomowy moment nadszedł w 106. minucie meczu. Po składnej akcji Hiszpanów piłka trafiła w pole karne Argentyny, gdzie rezerwowy Ferran Torres precyzyjnym uderzeniem skierował ją do siatki. Był to jedyny gol w tym spotkaniu, który zapewnił Hiszpanii tytuł mistrzowski. Mimo prób desperackiego ataku ze strony Argentyny, solidna hiszpańska obrona utrzymała minimalną przewagę do ostatniego gwizdka. Wynik meczu: Hiszpania 1:0 Argentyna, gol autorstwa Ferrana Torresa w 106. minucie.
Dla Hiszpanii to drugie w historii zwycięstwo w mundialu. Pierwszy raz sięgnęli po trofeum w 2010 roku, pokonując w finale Holandię również po bramce zdobytej w dogrywce. Po szesnastu latach historia zatoczyła koło: znów wynik 1:0, znów decydujące trafienie po 90. minucie i znów Hiszpania na szczycie. Drużyna Luisa de la Fuente zakończyła turniej z imponującym bilansem defensywnym, tracąc zaledwie jedną bramkę w ośmiu meczach, co stanowi nowy rekord zwycięzcy mistrzostw. Zwycięstwo to przedłużyło również serię meczów bez porażki do 38 spotkań.
Dla Argentyny i 39-letniego Lionela Messiego był to wieczór pełen goryczy. Drużyna Lionela Scaloniego była bliska obrony tytułu, jednak grając w osłabieniu, nie zdołała utrzymać korzystnego rezultatu. Po ceremonii wręczenia nagród kapitan Argentyńczyków nie ukrywał łez, podkreślając jednak, że zespół zostawił na boisku całe serce.
Triumf Hiszpanii stał się symbolem zmiany pokoleniowej w futbolu. Młodzi liderzy zespołu wykazali się techniką i odwagą, a doświadczeni gracze zapewnili niezbędny spokój. Lamine Yamal stał się symbolem nowej, odważnej Hiszpanii, choć to nazwisko Ferrana Torresa na zawsze pozostanie w historii jako strzelca złotego gola.
Mistrzostwa Świata 2026, w których po raz pierwszy wzięło udział 48 drużyn, przeszły do historii jako największy turniej tego typu. Po tygodniach rywalizacji, Hiszpania powróciła na szczyt futbolowego świata. 19 lipca 2026 roku w New Jersey po raz kolejny ogłoszono: Hiszpania jest Mistrzem Świata!
