Wetenschappers vervoerden naaldbomen over de oceaan en plantten ze opnieuw aan, en kregen een resultaat dat niet paste in de gangbare ecologische voorstellingen. Onder de nieuwe omstandigheden groeiden dezelfde soorten tot viermaal sneller en doorstonden ze tegelijkertijd perioden zonder water beter.
Een in het tijdschrift Nature gepubliceerd onderzoek omvatte 192 locaties op vier continenten. Meer dan twintig wetenschappers uit Chili, Argentinië, Spanje, de Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland vergeleken groeiringen van bomen in hun oorspronkelijke gebieden en in nieuwe gebieden. De steekproef omvatte dennen, lariksen en douglassparren, die veelvuldig in bosbeplantingen worden gebruikt.
De analyse van de jaarringen liet een onverwacht beeld zien. Op het zuidelijk halfrond zetten de noordelijke naaldbomen aanzienlijk sneller hout aan dan in hun thuisland. Tegelijkertijd had hun groei minder te lijden onder droogtes en herstelden ze er sneller van. Een dergelijke combinatie druist in tegen de klassieke voorstelling van een compromis tussen groeisnelheid en weerbaarheid tegen stress.
Fysiologische metingen hielpen het mechanisme te begrijpen. Onder de nieuwe omstandigheden bevatten de bomen meer niet-structurele koolhydraten — suikers en zetmelen die als energievoorraad dienen. Isotopenanalyse van koolstof wees op kleinere beperkingen bij de gasuitwisseling tijdens de fotosynthese. Uiteindelijk namen de planten koolstof efficiënter op en vormden ze reserves.
Snelle groei en droogteresistentie maken zulke bomen aantrekkelijk voor projecten voor de opname van kooldioxide. Diezelfde eigenschap stelt hen echter in staat buiten de beplantingen te treden en natuurlijke ecosystemen te koloniseren. In Patagonië, Brazilië en andere regio's zijn al gevallen vastgesteld van de verspreiding van geïntroduceerde dennen, die met inheemse soorten concurreren en de omstandigheden voor branden veranderen.
De onderzoekers merken op dat inheemse zuidelijke soorten, bijvoorbeeld uit het geslacht Nothofagus, eveneens een goede combinatie van groei en droogtetolerantie vertonen. Dit biedt de mogelijkheid om voor bosherstel en klimaatprojecten soorten te gebruiken die al aan de plaatselijke omstandigheden zijn aangepast en geen invasierisico met zich meebrengen.
De resultaten benadrukken hoezeer de werkelijke verbanden tussen groei, weerbaarheid en omgeving complexer zijn dan eerdere modellen veronderstelden.
