Op het afgelegen atol Aldabra in het westelijke deel van de Indische Oceaan komt het nachtelijke strand onder het maanlicht tot leven: vrouwtjes van de groene zeeschildpad (Chelonia mydas) kruipen langzaam over het zand en laten sporen achter die op de sporen van reusachtige banden lijken. Nog een halve eeuw geleden waren zulke taferelen zeldzaam — de populatie hield hier ternauwernood stand.
Aan het eind van de negentiende eeuw werden op het atol jaarlijks tot 12 duizend schildpadden gevangen. Tegen de jaren 1960 was het aantal nesten teruggelopen tot 2–3 duizend per jaar. Het jachtverbod van 1968 luidde de langste ononderbroken periode van bescherming van de broedplaatsen in de regio in. Tegenwoordig registreren onderzoekers meer dan 15 duizend legsels per jaar — een groei van 173 procent sinds 1980.
Een vergelijkbaar beeld is op veel stranden in de wereld te zien. In oktober 2025 verplaatste de Internationale Unie voor Natuurbehoud de groene zeeschildpad van de categorie „bedreigd” naar „niet bedreigd” (minst zorgwekkend). Volgens schattingen van de IUCN is de wereldwijde populatie sinds de jaren 1970 met ongeveer 28 procent gegroeid, en acht van de elf regionale populaties gelden nu als weinig kwetsbaar.
Achter dit algemene succes gaat echter een ongelijkmatigheid schuil. Sommige populaties in het zuid-centrale deel van de Stille Oceaan, in het oostelijke en zuidwestelijke deel van de Stille Oceaan en in het noordelijke deel van de Indische Oceaan blijven kwetsbaar. De druk van bijvangst, stroperij en klimaatverandering houdt aan.
Op Aldabra is de toename bijzonder duidelijk op het strand van Settlement, waar vroeger het meest intensief werd gevangen. Vrouwtjes worden geslachtsrijp op een leeftijd van 25–35 jaar, waardoor het effect van het verbod pas decennia later zichtbaar werd. Nu zijn hier op het hoogtepunt van het seizoen tot honderd schildpadden per nacht te zien.
Herstel hangt af van langdurige bescherming en monitoring. Op plaatsen met een hoge bevolkingsdichtheid, bijvoorbeeld op de eilanden in het binnenland van de Seychellen, blijft het aantal laag — tientallen nesten per jaar tegenover duizenden op afgelegen atollen. De nieuwe wereldwijde aanduiding „niet bedreigd” (minst zorgwekkend) mag niet de illusie wekken dat het werk klaar is.
Langdurige bescherming van de broedplaatsen en vermindering van de gevaren op zee stellen populaties in staat te groeien, maar succes vereist voortdurende aandacht voor kwetsbare regio's en lokale factoren.
