In juli 2026 verklaarde het ministerie van Milieu van Cambodja een moerasgebied van 315 hectare in de provincie Pursat officieel tot genetische beschermingszone — het eerste object van dit type in het land dat speciaal is opgericht ter bescherming van een diersoort. Deze stap is gericht op het behoud van een van de laatste betekenisvolle wilde populaties van de Siamese krokodil (Crocodylus siamensis), die hier ten minste veertig exemplaren telt.
De soort blijft in de categorie «ernstig bedreigd» op de Rode Lijst van de IUCN: de wereldwijde populatie in het wild wordt op minder dan duizend exemplaren geschat, waarbij een aanzienlijk deel juist in de Kardamombergen is geconcentreerd. De nieuwe aanwijzing van de zone voorziet in een strenger juridisch regime dan gewone beschermde gebieden en moet illegale landroof en stroperij voorkomen.
Het succes is voor een groot deel te danken aan de deelname van de inheemse Chorng-gemeenschappen. Plaatselijke opzichters patrouilleren al vele jaren langs de rivieren, houden de nesten in het oog en melden bedreigingen. In 2024 konden dankzij hun monitoring vijf nesten met 106 eieren worden geregistreerd; daaruit kwamen ongeveer zestig jongen voort — de grootste geregistreerde voortplanting van de soort in het wild in deze eeuw.
Naast de bescherming van het leefgebied loopt er een programma voor fokken en uitzetten. Sinds 2011 heeft de organisatie Fauna & Flora International 246 raszuivere Siamese krokodillen in het wild uitgezet, waarvan honderd sinds 2024. Deze inspanningen vullen de natuurlijke voortplanting aan en helpen de genetische diversiteit van de populatie in stand te houden.
De bescherming van de krokodillen draagt tegelijk bij aan het behoud van hele waterrijke ecosystemen van de Kardamombergen — een van de laatste grote aaneengesloten tropische woudgebieden van Zuidoost-Azië. De plaatselijke gemeenschappen ontlenen niet alleen ecologische, maar ook praktische voordelen aan een duurzaam beheer van het gebied.
De nieuwe status van de zone laat zien hoe een combinatie van strenge juridische maatregelen, wetenschappelijke monitoring en traditionele kennis van de inheemse bewoners een zeldzame soort een reële kans op herstel kan bieden.
