In Australië wordt op 24 oktober Kangoeroedag gevierd — een dag waarop niet alleen het nationale symbool wordt herdacht, maar de hele familie van de macrovoetigen, die ongeveer 59 soorten telt. In 2026, tegen de achtergrond van een nieuwe krachtige El Niño, krijgt deze feestdag een bijzondere betekenis: klimaatverschuivingen zetten deze dieren steeds sterker onder druk, van de grote rode kangoeroes tot de kleine potoroes.
Grote soorten zoals de rode kangoeroe en de grijze kangoeroes hebben al ernstige schommelingen in hun aantal doorgemaakt. Tijdens de droogte die in 2000 begon, kromp de populatie in oostelijk Australië met ongeveer 30 miljoen individuen, en tegen 2014 herstelde zij zich tot 47 miljoen. De branden van de ‘Zwarte Zomer’ van 2019–2020 kostten echter miljoenen zoogdieren het leven of hun leefgebied, waaronder meer dan vijf miljoen kangoeroes en wallaby’s.
Kleine macrovoetigen lijden zwaarder. De potoroe van Gilbert staat op de rand van uitsterven, en de mala en andere soorten worden geconfronteerd met het verlies van hun vertrouwde leefgebieden door toenemende droogtes en branden. Modellen tonen aan dat tegen het einde van de eeuw geschikte gebieden voor veel soorten met 83–96 procent kunnen krimpen onder invloed van klimaatverandering en verstedelijking.
Bijzonder kwetsbaar zijn dieren waarvan de leefgebieden al beperkt zijn: boomkangoeroes in de regenwouden van Queensland, de muskusratkangoeroe en andere bewoners van nauwe ecologische niches. Stedelijke uitbreiding ontneemt hun ruimtes die vroeger als toevluchtsoord dienden, en nieuwe weersextremen beroven hen van voedsel en water.
Kangoeroes beschikken over een opmerkelijke eigenschap om de zwangerschap in ongunstige perioden op te schorten, maar zelfs deze aanpassing redt hen niet altijd van de gecombineerde druk van droogtes, vuur en versnippering van landschappen. Onderzoek toont aan dat afzonderlijke individuen en hele populaties verschillend op stress reageren, en herstel na klimatologische klappen wordt steeds moeilijker.
Het behoud van macrovoetigen vereist niet alleen de bescherming van bestaande gebieden, maar ook doordachte planning die zowel met klimaatprognoses als met de behoeften van mensen rekening houdt.
