Na początku listopada 2026 roku historia badań tomograficznych płaskowyżu w Gizie przybrała nowy obrót. Badacz Trevor Grassi zwrócił uwagę opinii publicznej na szczegół, który dotąd pozostawał niemal niezauważony. Czasopismo Remote Sensing (MDPI) w sierpniu 2026 roku wycofało artykuł Filippo Biondiego i Corrado Malangi z 2022 roku o wewnętrznej strukturze Wielkiej Piramidy. Jednocześnie w tym samym czasopiśmie nadal widnieje niemal identyczna praca Biondiego, wykonana tą samą metodą — SAR Doppler tomography — ale dotycząca wulkanu Wezuwiusz.
Oba artykuły opisują to samo podejście: analizę mikroruchów zarejestrowanych przez satelity COSMO-SkyMed, a następnie budowę tomograficznych map głębokości. W przypadku Wezuwiusza metoda pozwoliła zobaczyć komorę magmową i system kanałów. Artykuł pozostaje w otwartym dostępie. Kiedy to samo narzędzie skierowano na piramidę Cheopsa i ujawniło ono sieć wewnętrznych struktur, czasopismo cztery lata po publikacji ogłosiło „poważne błędy metodologiczne i statystyczne” i wycofało pracę.
Autorzy nie zgodzili się z tą decyzją. W oficjalnym zawiadomieniu o wycofaniu wprost wskazano, że Biondi i Malanga wyrazili sprzeciw. Konkretnych uwag technicznych w otwartym dostępie niemal nie ma — jedynie ogólne sformułowanie. Właśnie ten kontrast stał się przedmiotem dyskusji. Ta sama technologia w tym samym wydawnictwie jest uznawana za działającą, gdy chodzi o wulkan, i ogłaszana za nieuzasadnioną, gdy mowa o najstarszych zabytkach Egiptu.
Trevor Grassi w swoim komunikacie wprost powiązał to z tym, że skanowanie wulkanu nie narusza utrwalonych wyobrażeń o historii cywilizacji, a dane z Gizy — narusza. Praca Biondiego stała się podstawą późniejszych oświadczeń zespołu o drugim sfinksie i rozległym podziemnym kompleksie pod płaskowyżem. Po konferencji w Bolonii w czerwcu 2026 roku i wydaniu angielskiej wersji materiałów zainteresowanie tymi wynikami tylko wzrosło. Wycofanie artykułu z 2022 roku nastąpiło na tle tej rosnącej uwagi.
Omawiana metoda opiera się na przetwarzaniu spójnej informacji wibracyjnej zawartej w satelitarnych zdjęciach radarowych. Badacze twierdzą, że tło drgań sejsmicznych pozwala „prześwietlać” obiekty na znaczną głębokość. W przypadku Wezuwiusza dało to obraz struktury wewnętrznej zgodny z innymi danymi geofizycznymi. W odniesieniu do Gizy te same zasady ujawniły anomalie, które nie wpisują się w klasyczny obraz piramid jako wyłącznie budowli grobowych.
W tym tygodniu, według Grassiego, oczekiwany jest dalszy rozwój sytuacji. Sam fakt równoległego istnienia dwóch niemal identycznych prac w jednym czasopiśmie wysuwa już na pierwszy plan kwestię kryteriów oceny naukowej. Technologia albo działa, albo nie. Jeśli uznano ją za przydatną do badania komór magmowych, to jej zastosowanie do kamiennych budowli starożytności wymaga równie starannego rozpatrzenia, a nie wybiórczego wycofania.
Historia tych dwóch artykułów pokazuje, jak wrażliwy pozostaje temat Gizy. Dane uzyskane z orbity wciąż się gromadzą. Angielska wersja konferencji bolońskiej jest dostępna dla szerokiego grona odbiorców. Teraz uwaga przenosi się na to, jak środowisko naukowe zareaguje na sam fakt podwójnego standardu. Płaskowyż w Gizie wciąż kryje informacje, które współczesne metody dopiero zaczynają wydobywać. I im dalej, tym trudniej udawać, że te informacje nie istnieją.
