W połowie listopada 2026 roku historia badań radarowych płaskowyżu w Gizie weszła na nowy poziom. Niezależny badacz doktor Manu Seyfzadeh, niezwiązany z projektem Khafre ani firmą HarmonicSAR, zdołał odtworzyć metodę Filippo Biondiego — syntetyczną aperturową radarową tomografię dopplerowską. Wyniki jego pracy pokryły się z danymi, które wcześniej publikowali Biondi i Corrado Malanga. Trevor Grassi przedstawił szczegółowy raport i film, w których zebrano obrazy porównawcze, odnośniki do danych źródłowych oraz interaktywne modele 3D.
A picture worth a thousand words. archaeologicalrescue.org/biondi-validat…
Seyfzadeh opierał się wyłącznie na publikacjach ogólnodostępnych. Poprzez serię eksperymentów odtworzył kluczowe etapy przetwarzania zdjęć satelitarnych i zastosował metodę do kilku obiektów kontrolnych na płaskowyżu. Na kompleksie szybu Ozyrysa jego tomogramy pokazały te same trzy znane poziomy komór, co u Biondiego, a także dodatkowe poziomy niżej — struktury, o których wcześniej nie donoszono. Na zachodniej i wschodniej podstawie piramidy Chefrena ujawniły się pionowe formy kolumnowe, które pokryły się zarówno z wcześniejszymi skanami zespołu Biondiego, jak i z wynikami naziemnego georadaru z 2006 roku.
Osobny test kontrolny przeprowadzono na Zachodniej Nekropolii. Pracowały tam wcześniej grupy z georadarem i metodą elektrotomografii. Seyfzadeh wytyczył kilka linii na powierzchni już zbadanych obszarów. Anomalie pokryły się pod względem położenia, a na większej głębokości — od 25 do 48 metrów — pojawiły się dodatkowe pustki, których metody naziemne wcześniej nie rejestrowały. Na Wielkiej Piramidzie dwa przekroje, zorientowane na komory króla i królowej, pokazały te pomieszczenia w oczekiwanych pozycjach.
Ważnym elementem stały się także kontrole negatywne. Jeden ze zbiorów danych, zarejestrowanych pod zbyt małym kątem padania, dał praktycznie czysty wynik — bez artefaktów. Pokazało to, że metoda nie generuje fałszywych struktur tam, gdzie ich być nie powinno.
Pojawienie się niezależnego potwierdzenia zmienia dynamikę całej dyskusji. Po wycofaniu artykułu z 2022 roku w czasopiśmie Remote Sensing (MDPI) dyskusja często sprowadzała się do kwestii zaufania do jednego źródła. Teraz dane uzyskał drugi badacz, pracujący osobno. Grassi zauważa, że materiał przyciągnął już uwagę jednostki agencji kosmicznej i przygotowywana jest publikacja naukowa.
Metoda nadal opiera się na analizie mikroruchów rejestrowanych przez satelity. Tam, gdzie wcześniej padały twierdzenia o niemożności „widzenia” przez kamień z orbity, teraz pojawiają się zgodne tomogramy znanych i nieznanych obiektów. Interaktywne modele pozwalają obejrzeć wyniki z różnych perspektyw, a porównanie z georadarem i elektrotomografią daje dodatkowy punkt oparcia.
Wydarzenia listopada 2026 roku wydobywają na powierzchnię to, co wcześniej pozostawało przedmiotem sporów i oskarżeń. Niezależna weryfikacja pokazała: wyniki można odtworzyć. Otwiera to drogę do szerszej dyskusji nad danymi z Gizy — od dodatkowych poziomów pod szybem Ozyrysa po struktury kolumnowe przy piramidzie Chefrena. Płaskowyż nadal odsłania swoje wewnętrzne warstwy, a teraz te warstwy widzi już nie tylko jedna grupa badaczy.


