Begin november 2026 kreeg het verhaal rond de tomografische onderzoeken van het plateau van Gizeh een nieuwe wending. Onderzoeker Trevor Grassi vestigde de aandacht van het publiek op een detail dat tot dan toe vrijwel onopgemerkt was gebleven. Het tijdschrift Remote Sensing (MDPI) trok in augustus 2026 het artikel van Filippo Biondi en Corrado Malanga uit 2022 over de inwendige structuur van de Grote Piramide in. Tegelijkertijd blijft in hetzelfde tijdschrift een vrijwel identiek werk van Biondi staan, uitgevoerd met dezelfde methode — SAR Doppler-tomografie — maar dan over de vulkaan de Vesuvius.
Beide artikelen beschrijven dezelfde aanpak: de analyse van microbewegingen die door de COSMO-SkyMed-satellieten zijn vastgelegd, gevolgd door het opbouwen van tomografische dieptekaarten. In het geval van de Vesuvius maakte de methode het mogelijk een magmakamer en een systeem van kanalen zichtbaar te maken. Het artikel blijft vrij toegankelijk. Toen hetzelfde instrument op de piramide van Cheops werd gericht en een netwerk van inwendige structuren aan het licht bracht, kondigde het tijdschrift vier jaar na publicatie "ernstige methodologische en statistische fouten" aan en trok het werk terug.
De auteurs waren het niet eens met die beslissing. In de officiële kennisgeving van de intrekking staat uitdrukkelijk vermeld dat Biondi en Malanga bezwaar hebben aangetekend. Concrete technische opmerkingen zijn er vrijwel niet openbaar — alleen een algemene formulering. Juist dit contrast werd het onderwerp van discussie. Dezelfde technologie wordt in dezelfde uitgave als werkzaam erkend wanneer het om een vulkaan gaat, en als ondeugdelijk bestempeld wanneer het om de oudste monumenten van Egypte gaat.
Trevor Grassi bracht dit in zijn bericht rechtstreeks in verband met het feit dat het scannen van een vulkaan geen gevestigde opvattingen over de geschiedenis van de beschaving raakt, terwijl de gegevens over Gizeh dat wel doen. Het werk van Biondi vormde de basis voor latere verklaringen van het team over een tweede sfinx en een uitgestrekt ondergronds complex onder het plateau. Na de conferentie in Bologna in juni 2026 en het verschijnen van de Engelse versie van de materialen groeide de belangstelling voor deze resultaten alleen maar. De intrekking van het artikel uit 2022 vond plaats tegen de achtergrond van deze groeiende aandacht.
De methode waar het hier om gaat, berust op de verwerking van coherente trillingsinformatie die in satellietradarbeelden besloten ligt. Onderzoekers stellen dat achtergrondseismische trillingen het mogelijk maken objecten tot op aanzienlijke diepte te "doorlichten". In het geval van de Vesuvius leverde dit een beeld van de inwendige structuur op dat overeenstemt met andere geofysische gegevens. Toegepast op Gizeh brachten dezelfde principes afwijkingen aan het licht die niet passen in het klassieke beeld van piramiden als uitsluitend grafmonumenten.
Deze week, aldus Grassi, wordt een verdere ontwikkeling van de situatie verwacht. Het enkele feit dat twee vrijwel identieke werken naast elkaar in één tijdschrift bestaan, brengt al de vraag naar de criteria van wetenschappelijke beoordeling aan de oppervlakte. De technologie werkt of werkt niet. Als zij geschikt wordt geacht voor de bestudering van magmakamers, dan vereist haar toepassing op stenen bouwwerken uit de oudheid een niet minder zorgvuldige beschouwing, en geen selectieve intrekking.
Het verhaal rond deze twee artikelen laat zien hoe gevoelig het onderwerp Gizeh blijft. De gegevens die vanuit de ruimte worden verkregen, blijven zich opstapelen. De Engelse versie van de conferentie in Bologna is voor een breed publiek beschikbaar. Nu verschuift de aandacht naar de vraag hoe de wetenschappelijke gemeenschap zal reageren op het feit van de dubbele standaard zelf. Het plateau van Gizeh bewaart nog steeds informatie die moderne methoden pas beginnen te ontsluiten. En hoe verder men gaat, hoe moeilijker het wordt om te doen alsof die informatie niet bestaat.
