W brazylijskim Pantanalu, największym obszarze wodno-błotnym na planecie, jaguarzy (Panthera onca) tradycyjnie uważano za samotników, którzy spotykają się jedynie w celu kopulacji lub wychowywania potomstwa. Jednak niedawne obserwacje obalają to wyobrażenie: na obszarze obfitującym w zdobycz drapieżniki wykazują wyraźnie większą tolerancję, a nawet przyjazne zachowania.
Trzynastoletnie badanie projektu Jaguar ID, obejmujące 459 osobników, odnotowało 167 przypadków interakcji między parami. Prawie 39 procent z nich okazało się społecznych — wspólne polowanie, zabawa, wzajemne wylizywanie. Kolejne około 36,5 procent było neutralnych, gdy zwierzęta po prostu przebywały obok siebie, nie okazując agresji. Jedynie jedna czwarta kontaktów miała charakter konfliktowy.
Szczególnie godne uwagi jest to, że pozytywne interakcje częściej występowały między spokrewnionymi samcami. Dwaj bracia wspólnie patrolowali terytorium, a siostry z różnych miotów wylizywały się nawzajem. Samice natomiast częściej zachowywały czujność — prawdopodobnie z powodu konieczności ochrony młodych.
Klucz do takich zachowań najwyraźniej tkwi w bogactwie bazy pokarmowej. W północnym Pantanalu, gdzie rzeki i tereny zalewowe obfitują w ryby, kajmany i kopytne, konkurencja o pokarm maleje. To pozwala jaguarom zużywać mniej energii na konflikty, a więcej — na tolerancyjne kontakty.
Wyniki badania opublikowanego w czasopiśmie Animal Behaviour pokazują, że struktura społeczna jaguarów jest bardziej złożona, niż wcześniej przypuszczano. W warunkach wysokiej gęstości populacji i dostatku zasobów drapieżniki tworzą swoiste sieci powiązań, w których poszczególne osobniki pełnią rolę „mostów” między grupami.
Dla ochrony gatunku oznacza to, że strategie ochrony powinny uwzględniać nie tylko wielkość terytoriów, lecz także możliwość pokojowego współistnienia osobników w sprzyjających siedliskach.
