W środku nocy przez zatokę Golfo Dulce w Kostaryce płynęła łódź z trzynastoma białowargimi pekari (Tayassu pecari). Wokół błyszczały bioluminescencyjne fale i spadające gwiazdy, a zwierzęta cicho rozmawiały w skrzyniach. Weterynarz Denis Ortiz Angulo później porównała ten moment do scen z „Życia Pi” – tyle że zamiast tygrysa na pokładzie znalazły się kluczowe „budownicze” lasu tropikalnego.
Białowargie pekari zniknęły z Parku Narodowego Piedras Blancas około osiemnaście lat temu z powodu polowań. To nie tylko mieszkańcy lasu: te zwierzęta ryją glebę, roznoszą nasiona w odchodach i tworzą małe zbiorniki wodne, w których osiedlają się żaby, owady i inne gatunki. Bez nich ekosystem traci ważne ogniwo, a jaguary pozbawione głównej zdobyczy częściej spotykają ludzi. Według danych monitoringu po przesiedleniu stado trzyma się razem i wygląda zdrowo.
Przygotowania trwały ponad dziesięć lat: badano populacje, współpracowano z lokalnymi mieszkańcami, przyuczano zwierzęta do przynęty w zagrodzie. W dniu operacji trzynaście osobników – trzy samce i dziesięć samic – wpadło w pułapkę wcześniej niż oczekiwano. Potem rozpoczęła się szesnastogodzinna sztafeta: ważenie, chłodzenie wodą, transport ciężarówkami i nocna przeprawa łodzią. W parku pekari najpierw trzymano w zagrodzie aklimatyzacyjnej, a potem wypuszczono. Dwojgu zwierzętom założono obroże satelitarne.
Projekt Osa Conservation pokazuje, jak można przyspieszyć naturalną regenerację. Las sam nie przywróciłby pekari w rozsądnym czasie – według szacunków mogłoby to zająć nawet sto lat. Przesiedlenie stało się swego rodzaju „lekarstwem” dla ekosystemu, jak to ujął dyrektor organizacji Carlos Manuel Rodríguez. Sukces zależy jednak nie tylko od nauki, ale także od wsparcia okolicznych społeczności: ankieta wykazała, że 72 procent mieszkańców aprobuje powrót gatunku.
Następny etap to kolejna partia pekari w tym roku, celem jest 25–30 osobników. Organizacja planuje podobne projekty z innymi zaginionymi gatunkami, na przykład harpiami i mrówkojadami wielkimi. Takie działania przypominają: czasami, aby las znów stał się żywy, trzeba ręcznie przywrócić tych, którzy go kształtują.
