In de dood van de nacht voer een boot met dertien witlippekari's (Tayassu pecari) over de Golf van Dulce in Costa Rica. Rondom schitterden bioluminescente golven en vielen sterren, terwijl de dieren zachtjes met elkaar communiceerden in kratten. Dierenarts Denis Ortiz Angulo vergeleek dit moment later met beelden uit 'Life of Pi' - alleen waren er aan boord in plaats van een tijger de belangrijkste 'bouwers' van het tropisch regenwoud.
Witlippekari's verdwenen ongeveer achttien jaar geleden uit het nationale park Piedras Blancas als gevolg van de jacht. Ze zijn niet zomaar bosbewoners: deze dieren woelen de grond om, verspreiden zaden in hun uitwerpselen en creëren kleine modderpoelen waar kikkers, insecten en andere soorten zich vestigen. Zonder hen verliest het ecosysteem een belangrijke schakel en worden jaguars beroofd van hun belangrijkste prooi, waardoor ze vaker in contact komen met mensen. Volgens monitoringgegevens blijft de kudde na de herintroductie bij elkaar en ziet er gezond uit.
De voorbereiding duurde meer dan tien jaar: populaties werden bestudeerd, er werd samengewerkt met lokale bewoners en de dieren werden gewend aan lokaas in een omheining. Op de dag van de operatie vielen dertien individuen - drie mannetjes en tien vrouwtjes - eerder dan verwacht in de val. Daarna begon een zestien uur durende estafette: wegen, koelen met water, vervoer per vrachtwagen en een nachtelijke overtocht per boot. In het park werden de pekari's eerst in een acclimatisatieverblijf gehouden en daarna vrijgelaten. Twee dieren kregen een halsband met satellietzender.
Het project van Osa Conservation laat zien hoe natuurlijk herstel versneld kan worden. Het bos zou de pekari's niet binnen een redelijke tijd zelf teruggebracht hebben - naar schatting zou het tot honderd jaar kunnen duren. De herintroductie werd een soort 'medicijn' voor het ecosysteem, zoals directeur Carlos Manuel Rodríguez het uitdrukte. Het succes hangt echter niet alleen af van de wetenschap, maar ook van de steun van de omliggende gemeenschappen: uit een enquête bleek dat 72 procent van de bewoners de terugkeer van de soort goedkeurt.
De volgende fase is nog een groep pekari's dit jaar, met als doel 25–30 individuen. De organisatie plant soortgelijke projecten met andere verdwenen soorten, zoals harpijen en reuzenmiereneters. Dergelijke acties herinneren ons eraan: soms moet je, om het bos weer levend te maken, handmatig degenen terugbrengen die het vormen.
