Een vrouw vroeg AI om haar werk lichter te maken. Hij gaf 156 opdrachten en dreef haar bijna tot wanhoop!
Kunstmatige intelligentie belooft de mensheid een stralende toekomst: minder routine, meer vrije tijd, automatisering van saaie processen en de mogelijkheid om eindelijk rustig een kopje koffie te drinken.
Maar de Amerikaanse onderneemster Morissa Schwartz ontdekte onverwacht dat AI er een ietwat andere voorstelling van het gelukkige leven op nahoudt.
Ze besloot gebruik te maken van de slimme assistent om haar werkzaken te organiseren, haar productiviteit te verhogen en haar eigen schema wat te ontlasten.
Het idee leek voortreffelijk: AI zou een deel van de zorgen op zich nemen, prioriteiten stellen en helpen taken sneller uit te voeren.
Maar de assistent bleek een echte workaholic. En hij werkte het liefst met andermans handen! 😁
In plaats van de takenlijst in te korten, begon de kunstmatige intelligentie hem enthousiast uit te breiden.
Hij stelde plannen op, splitste grote taken op in kleine, maakte controlelijsten, bedacht extra verificatiestappen, stelde herinneringen in en formuleerde nieuwe opdrachten om de vorige te controleren.
Op een gegeven moment was de lijst van de onderneemster aangegroeid tot 156 punten!
Stelt u zich voor: u vraagt een assistent om u wat tijd vrij te maken, en hij kondigt enthousiast aan:
‘Prachtig! Om vrije tijd te krijgen, moet u eerst deze 156 opdrachten uitvoeren!’
En sommige daarvan gingen over hoe u de uitvoering van de overige het beste kon organiseren.
Het werd een ware bureaucratische afdeling in één kunstmatige intelligentie.
De AI zelf werd natuurlijk niet moe, had geen lunch nodig en kon vierentwintig uur per dag nieuwe plannen produceren.
Maar Morissa moest dat allemaal zien uit te voeren.
En toen begreep ze het kernprobleem: AI heeft uitstekend geleerd de schijn van bedrijvigheid te wekken, maar lang niet al die bedrijvigheid levert een echt resultaat op.
De onderneemster besloot de regels te veranderen.
In plaats van een eindeloze lijst van 156 punten beperkte ze de dagelijkse belasting tot ongeveer 25 werkelijk belangrijke taken.
Bovendien werd van de kunstmatige assistent niet alleen verlangd dat hij nieuwe plannen en fraaie lijsten voorstelde, maar dat hij duidelijk liet zien wat er nu werkelijk gedaan was.
Met andere woorden, Morissa legde de digitale medewerker eindelijk het verschil uit tussen de zinnen ‘ik heb een werkplan opgesteld’ en ‘ik heb het werk uitgevoerd’.
En dat is misschien wel de nuttigste ontdekking van het hele verhaal!
Het probleem is immers niet alleen bekend bij gebruikers van kunstmatige intelligentie. Ook mensen zijn dol op het maken van lijstjes, het tekenen van tabellen, het plannen van de perfecte maandag en het opstellen van gedetailleerde schema’s om hun eigen efficiëntie te verhogen.
Soms kost de voorbereiding op het werk meer tijd dan het werk zelf.
En AI heeft deze menselijke gewoonte simpelweg naar industriële schaal getild! 😂
Toch nam Morissa geen afscheid van kunstmatige intelligentie. Ze bleef hem gebruiken, maar stelde verstandiger grenzen.
En dat deed ze goed.
Een goede assistent onderscheidt zich immers niet door het aantal taken dat hij bedenkt, maar door het aantal problemen dat hij werkelijk van uw schouders haalt.
En het verhaal van Morissa laat prachtig zien dat kunstmatige intelligentie nu al sommige leidinggevenden kan vervangen.
Vooral degenen die dol zijn op vergaderingen, rapporten, tabellen en extra opdrachten.
Ze wilde een assistent inhuren, maar kreeg een baas die vierentwintig uur per dag werkt, nooit met vakantie gaat en elke vijf minuten vraagt: ‘En, hoe staat het met mijn 156 taken?’ 🤣
Het lijkt erop dat de mensheid kunstmatige intelligentie nog de belangrijkste managementvaardigheid moet bijbrengen:
Als een medewerker nergens aan toekomt, heeft hij misschien geen 25 extra taken nodig, maar op zijn minst één vrije dag! 😂😂 🤖
