In januari 2026 kondigde de California Academy of Sciences de beschrijving aan van 72 nieuwe soorten dieren, planten en schimmels voor 2025. Daaronder bevinden zich een vogel, zes gekko's, elf zeenaaktslakken en talrijke andere organismen, gevonden op zes continenten en in drie oceanen. Deze ontdekkingen vinden plaats tegen de achtergrond van een versneld verlies aan biodiversiteit, veroorzaakt door klimaatverandering en menselijke activiteit.
Bijzondere aandacht trok de Galápagos-lavareiger (Butorides sundevalli). Lange tijd werd hij beschouwd als een ondersoort van de Zuid-Amerikaanse gestreepte reiger, maar genetische analyse en snavelmetingen toonden aan: het is een zelfstandige soort, nauwer verwant aan Noord-Amerikaanse reigers. De vogel is algemeen op de archipel, maar zijn evolutionaire geschiedenis bleef meer dan een eeuw een raadsel. Nu is duidelijk dat evolutie zelfs op goed bestudeerde plaatsen blijft doorwerken.
Niet minder opmerkelijk zijn de vondsten in de mariene schemerzone. Ichtyoloog Luís Rocha beschreef een nieuw visje, Plectranthias raki, uit de Maldiven, en ongewerveldenonderzoeker Terry Gosliner voegde elf zeenaaktslakken toe, waaronder soorten met Indo-Pacifische en Californische namen in inheemse talen. Deze ontdekkingen zijn gedaan op diepten van 100–500 meter, waar plastic afval al naast onbekende organismen voorkomt.
Onder de landvondsten springt de wolharige duivel (Ovicula biradiata) in het oog — een nieuw geslacht en een nieuwe soort uit de composietenfamilie, ontdekt in het nationale park Big Bend in Texas. De plant verschijnt slechts na regen op rotsachtige bodem en werd geïdentificeerd dankzij gegevens uit citizen science. Dergelijke 'buikplanten' tonen aan dat zelfs beschermde gebieden verrassingen herbergen.
Een belangrijke rol speelden museumcollecties. Een van de nieuwe soorten kardinaalvissen lag bijna dertig jaar in het depot na een expeditie in 1997 voor de kust van Cuba. Zulke archieven maken het mogelijk om terug te keren naar oude specimens wanneer nieuwe methoden en inzichten ontstaan.
Elke beschrijving voegt een fragment toe aan het beeld van hoe ecosystemen functioneren en hoe bestand ze zijn tegen druk. Collecties, genetica en internationale samenwerking veranderen afzonderlijke vondsten in een instrument voor het behoud en herstel van de natuur.
Terwijl wetenschappers nieuwe soorten beschrijven, documenteren ze tegelijk wat nog beschermd kan worden.
