De gebruikelijke leeftijd voor de soort is tot 90–100 jaar, en Jonathan heeft die grens bijna verdubbeld. Onderzoekers van de Kallel Foundation en de Universiteit van Cambridge vergeleken zijn genetisch materiaal met monsters van jongere soortgenoten. Ze ontdekten 287 unieke varianten van genen die verband houden met DNA-herstel, bescherming van telomeren en de werking van mitochondriën — de 'energiecentrales' van de cel.
Bijzonder opmerkelijk is dat de DNA-methylering in sommige mitochondriale genen van Jonathan even 'jong' bleek als bij een schildpad van vijf jaar. Blijkbaar helpt dit de cellen om efficiënter om te gaan met schade die zich normaal gesproken met de leeftijd opstapelt. Bloedafname werd verboden vanwege het risico voor de gezondheid van de beroemde bewoner van het eiland, daarom beperkten de wetenschappers zich tot een wanguitstrijkje en speeksel.
De resultaten zijn gepubliceerd in het tijdschrift Science Advances. Ze bieden geen kant-en-klaar recept voor de mens, maar laten zien hoe de natuur de opgave van een lang leven oplost via subtiele afstellingen van het genoom en het epigenoom. Dergelijk onderzoek helpt om de gemeenschappelijke mechanismen van veroudering bij verschillende soorten te zien en te begrijpen waarom sommige organismen decennialang en eeuwenlang veerkrachtig blijven.
Jonathans leven herinnert aan de kwetsbaarheid en de kracht van natuurlijke systemen: zelfs op een piepklein eiland, onder bescherming van mensen, zet de eeuwenoude schildpad zijn weg voort. Zijn genetische bijzonderheden zijn niet zomaar een curiositeit, maar nog een argument voor een zorgvuldige omgang met zeldzame soorten en hun leefgebieden.
De bestudering van zulke langlevende wezens opent een venster op de manier waarop ecosystemen en afzonderlijke soorten met de tijd omgaan, en onderstreept onze verantwoordelijkheid voor het behoud van de omstandigheden waarin zo'n verbazingwekkende levensduur mogelijk is.
