Amerika'nın batı eyaletlerinde bu yaz tarlalar ve ormanlar sanki görünmez bir ateşle kavrulmuş: çimenler ayak altında sonbahardaki kuru yapraklar gibi çıtırdıyor, nehirler ise dereciklere kadar daralıyor. NOAA Ulusal Çevresel Bilgi Merkezi'nin verilerine göre, 2026 yılı ağustos ayı, 48 kıta eyaletinin tamamında 131 yıllık gözlem tarihinin en sıcak ağustosu olarak kaydedildi — ortalama sıcaklık 75,58 °F'e ulaşarak 1983 yılındaki önceki rekoru 0,54 °F aştı.
Diğer dönemler de geri kalmadı. Yaz (haziran—ağustos) 74,37 °F göstererek 1936 ve 2021 yıllarının rekorlarını 0,39 °F geçti; 2026 yılı ocak—ağustos dönemi ise 57,98 °F ile 2012 yılı değerinden 0,08 °F daha yüksek oldu. Özellikle Dört Köşe eyaletleri — Arizona, Colorado, New Mexico ve Utah — zarar gördü; burada yaz, ölçüm tarihinin en sıcak yazı oldu. Amerikalıların üçte birinden fazlası mart ayında hayatlarının en sıcak gününü yaşadı ve temmuz, ülkenin kıta kesimi tarihinin en sıcak ayı oldu.
Sıcaklık yer yüzeyiyle sınırlı kalmadı. 48 eyaletin üzerindeki atmosferin alt katmanlarındaki sıcaklıklar da yaz ve yıl geneli için rekor kırdı. Kuraklık toprakların %59'ini kapladı ve eyaletlerin %79'i anormal derecede kurak koşullarda kaldı — göstergeler tarihsel zirvelere yakın. Mead Gölü ve Powell Gölü rezervuarları sırasıyla yalnızca %26 ve %21 doluluk oranında olup kurulduklarından bu yana en düşük seviyelere ulaştı.
Yangınlar tabloyu daha da ağırlaştırdı: 8 Eylül'e kadar 8,3 milyon akrı aşan alanı kaplayan 53 binden fazla yangın kaydedildi — bu, 2016 yılından bu yana en yüksek rakamlar. Nebraska ve Oregon'daki en büyük yangınlar yerel rekorları kırdı. Yanan toprakların toplam alanı on yıllık ortalamaların %30 oranında üzerinde ve itfaiye ekipleri yaklaşık bir buçuk ay boyunca azami hazırlık durumunda çalıştı.
Durum, ılımlı La Niña'dan olası güçlü El Niño'ya geçişle daha da karmaşıklaşıyor. Kış yağışları ülkenin güneyi ve batısına rahatlama getirebilir; ancak bu, büyüyen ve ısınan bölgedeki uzun vadeli su temini sorunlarını çözmeyecek. 2026 yılının rekorları, kalıcı ısınmanın doğanın alışılmış ritimlerini ve insanların yaşamını nasıl değiştirdiğini, kaynak yönetimi ve aşırı olaylara hazırlık yaklaşımlarının yeniden gözden geçirilmesini zorunlu kıldığını gösteriyor.
Eski bir deyimin dediği gibi, "önlemek, sonradan söndürmekten iyidir".
