W listopadzie na targach i w supermarketach w Japonii pojawiają się zwarte główki hakusai — białe, z delikatnie zielonymi brzegami liści, ciężkie i soczyste. Wystarczy rozkroić jedną, by od razu poczuć chrupkość i lekką słodycz, która wzmacnia się po pierwszych przymrozkach.
Ta kapusta lubi chłód: w zimnie skrobia zamienia się w cukier, liście stają się miększe i bardziej aromatyczne. Właśnie dlatego hakusai to obowiązkowy składnik zimowych nabe, zup i szybkich marynat. W przeciwieństwie do kapusty europejskiej prawie nie ma ostrej goryczy i doskonale wchłania smak bulionu lub sosu.
Historia hakusai w Japonii jest krótka. Warzywo sprowadzono z Chin pod koniec XIX wieku, w czasie pierwszej wojny chińsko-japońskiej i po niej. Żołnierze przynosili nasiona do domu, ale rośliny nie dawały potomstwa: zapylały je chińskie owady, których w Japonii nie było. Przez dziesięciolecia trzeba było importować nasiona po wysokiej cenie.
W latach 1930 nauczyciel szkoły rolniczej z prefektury Miyagi, Kichibei Numakura, wyhodował odporną odmianę, którą mogły zapylać miejscowe pszczoły i motyle. Do dziś nazywa się go „ojcem japońskiego hakusai”. Dzięki tej odmianie i późniejszym pracom hodowlanym kapusta rozprzestrzeniła się po całym kraju i stała się zimowym przysmakiem.
Dziś główne uprawy prowadzone są w prefekturach Ibaraki i Nagano. Mróz i krótki dzień świetlny czynią liście szczególnie delikatnymi, a rolnicy cenią hakusai za odporność na zimno i wysoki plon. Jednocześnie zmieniający się klimat i konkurencja z importowanymi warzywami zmuszają producentów do poszukiwania nowych odpornych hybryd.
Najlepiej spróbować hakusai w listopadzie–grudniu na targach farmerskich lub w tradycyjnych restauracjach, gdzie podaje się je w nabe albo w lekkiej słonej przekąsce z kombu i pieprzem. Właśnie w tym sezonie smak ujawnia się w pełni — bez zbędnych przypraw.
Hakusai pokazuje, jak obce warzywo, przeszedłszy przez japońską selekcję i zimowe mrozy, stało się swojskie i niezastąpione.



