W górach na południowym wschodzie prowincji Junnan botanicy opisali nowy gatunek klonu — Acer wenshanense. Znany jest na razie z jednego dorosłego drzewa o wysokości około 12 metrów. Ani sadzonek, ani młodych roślin w pobliżu badacze nie znaleźli, dlatego każde drzewo jest obecnie dla nauki bardzo cenne.
Droga do opisania gatunku rozciągnęła się na ćwierć wieku. W 2001 roku botanik Chen Yusheng z Ogrodu Botanicznego Chin Południowych (Chińska Akademia Nauk) przeglądał zielnik Instytutu Botaniki w Pekinie i zwrócił uwagę na kilka owocujących okazów zebranych w Wenshanie. Liście i siatkowate użyłkowanie przypominały klon lofuński, ale skrzydlaki były nietypowe: dwa skrzydła zaginały się do wewnątrz i krzyżowały. Wtedy badacz uznał roślinę za szczególną odmianę znanego gatunku. W latach 2019–2020 szukał go podczas badań flory Wenshanu, ale nie znalazł. Przełom nastąpił we wrześniu 2024 roku: pracownik rezerwatu przyrody Wenshan He Deming, który brał udział we wcześniejszych pracach terenowych, zdołał ponownie odnaleźć drzewo i zebrać okazy z owocami. Właśnie te materiały pozwoliły potwierdzić odrębność gatunku.
Nowy klon różni się od bliskiego gatunku Acer sino-oblongum kilkoma cechami: działki kielicha ma krótsze, około 2,5 milimetra wobec około 4, a skrzydlaki rozchodzą się nie pod kątem 70–120 stopni, jak u krewnego, lecz są zagięte do wewnątrz. Praca z opisem ukazała się w czasopiśmie Phytotaxa na początku listopada 2026 roku. Jej autorami są Chen Yusheng i współpracownicy z Ogrodu Botanicznego Chin Południowych oraz rezerwatu Wenshan. Naukowcy proponują zaliczyć gatunek do kategorii roślin o skrajnie małej liczebności populacji, a w czasopiśmie nazwano go krytycznie zagrożonym.
Wenshan to nie jedyne miejsce w Junnanie, gdzie zachowały się rzadkie klony. W 2022 roku w rezerwacie Laojunshan w Wenshanie znaleziono nowe populacje klonu Acer yangbiense, na którego wcześniejszych znaleziskach opierali się badacze. Wcześniej gatunek ten znany był tylko w okręgu Dali, gdzie wszystkie rośliny liczyły około 746 osobników. Takie znaleziska pokazują, jak mała jest liczebność rzadkich klonów Junnanu i jak ważne jest uwzględnianie każdego stanowiska.
Rozmnażanie gatunku i późniejsze nasadzenia w środowisku naturalnym będą następnym krokiem, jeśli uda się uzyskać zdrowy materiał sadzeniowy.
