W sercu tropikalnego lasu deszczowego parku narodowego Hajnan naukowcy natknęli się na coś, co wcześniej uważano za zwykłą żabę z wietnamskiej grupy. Okazało się, że to zupełnie inny gatunek — Rana hainan, czyli hajnańska żaba bruzdopalca. Odkrycie, opublikowane w 2026 roku w czasopiśmie ZooKeys, było wynikiem trzyletnich prac terenowych i pokazało, jak starannie trzeba badać nawet dobrze chronione tereny.
Badacze z Hajnańskiego Uniwersytetu Pedagogicznego wraz z kolegami z Uniwersytetu Shenyangskiego i Uniwersytetu Sun Jat-sena pracowali w rejonie góry Diaoluo oraz w prowincjonalnym rezerwacie Shangxi. Zbierali próbki na wysokościach od 350 do 950 metrów wśród wiecznie zielonych lasów szerokolistnych, gdzie pod okapem rosną paprocie i krzewy, a strumienie płyną kamienistym dnem. Żaby rozmnażają się w sezonowych rozlewiskach i cichych zatoczkach strumieni.
Analiza molekularna genów mitochondrialnych i szczegółowe porównanie morfologii potwierdziły: osobniki tworzą odrębną linię ewolucyjną o wyraźnych różnicach genetycznych od najbliższych krewnych. Nowy gatunek ma charakterystyczny trójkątny czarny znaczek w okolicy skroniowej, wąskie proste fałdy wzdłuż grzbietu i szczególną budowę palców z bruzdami. Samce w okresie rozrodu mają na pierwszym palcu ciągłą szarawobiałą poduszeczkę godową.
Tropikalny las deszczowy Hajnanu to jeden z najlepiej zachowanych kompleksów tego typu w Chinach. Złożona rzeźba terenu, różnorodność roślinności i sieć strumieni tworzą warunki, w których mogą ukrywać się gatunki nie występujące nigdzie indziej. Odkrycie endemitu właśnie tutaj podkreśla rolę parku narodowego jako prawdziwego rezerwuaru bioróżnorodności, a nie tylko pięknego terenu.
Na razie Rana hainan znana jest tylko z dwóch stref chronionych. Jej wąski zasięg czyni gatunek wrażliwym na wszelkie zmiany środowiska — od wycinki po zmiany klimatu. Jednocześnie samo istnienie takiego odkrycia pokazuje, że systematyczne badania rezerwatów wciąż przynoszą nowe dane nawet w XXI wieku.
Każde takie odkrycie przypomina: ochrona przyrody to nie tylko ratowanie znanych już gatunków, lecz także szansa dla tych, których jeszcze nie zdążyliśmy zauważyć.