Na początku listopada 2026 roku w stanie Asam ogłoszono wypuszczenie na wolność młodych żółwia miękkoskórego czarnego (Nilssonia nigricans). To wydarzenie stało się kolejnym krokiem w długim programie restytucji gatunku, który jeszcze niedawno uważano za wymarły na wolności.
Żółw ten zamieszkuje dorzecze Brahmaputry i należy do gatunków krytycznie zagrożonych według klasyfikacji IUCN. Przez długie lata niewielkie populacje przetrwały jedynie w stawach przy świątyniach, gdzie chroniły je tradycje religijne. Najbardziej znane to staw przy świątyni Hajagriva Madhava w Hadżo oraz staw przy świątyni Nagszankar. Zwierzęta znajdowały tam schronienie, podczas gdy kłusownictwo i niszczenie siedlisk pustoszyły rzeki.
Od połowy lat 2000 departament leśny Asamu przy wsparciu partnerów, w tym Wildlife Survival Alliance Foundation India, prowadzi program hodowli w niewoli. Jaja zbiera się w stawach świątynnych, inkubuje w kontrolowanych warunkach, a wyklute młode odchowuje się do rozmiarów, przy których są w stanie stawić czoła drapieżnikom. W listopadzie 2026 roku do chronionego zbiornika w dywizji Biswanath wypuszczono 240 takich żółwiąt — część z ponad tysiąca osobników przywróconych naturze od 2021 roku.
Sukces programu pokazuje, jak tradycyjne praktyki i współczesne metody wzajemnie się uzupełniają. Wspólnoty świątynne przez wieki pełniły rolę nieformalnych strażników gatunku, a nauka dodała sztuczną inkubację i kontrolowany odchów. W rezultacie w krajobrazie Brahmaputra–Kaziranga populacja się ustabilizowała, choć gatunek nadal pozostaje zagrożony.
Wypuszczenie młodych to nie tylko gest symboliczny. Każde żółwię, które przeżyje do dorosłości, przybliża moment, w którym naturalne rozmnażanie będzie mogło podtrzymywać populację bez stałej ingerencji człowieka. Monitoring prowadzony przez służby leśne pokaże, jak skuteczne są te wysiłki w perspektywie długoterminowej.
Podobne projekty w północno-wschodnich Indiach obejmują także inne gatunki rzeczne, podkreślając związek między zdrowiem ekosystemu Brahmaputry a dobrostanem jego mieszkańców.
Połączenie ochrony świątynnej i naukowej hodowli daje realną szansę przywrócenia gatunku do rzek, w których niegdyś był pospolity.
