Na Sri Lance, gdzie słonie od dawna współistnieją z ludźmi, jeden z najbardziej szanowanych fotografów dzikiej przyrody apeluje do kolegów, by dobro zwierząt stawiali ponad pragnieniem uzyskania efektownego zdjęcia. Ravindralal Antonis, który niedawno skończył 80 lat, przez dziesięciolecia obserwował pojedyncze samce słoni z dużymi kłami i nadawał im imiona, zamieniając bezosobowe „obiekty” w rozpoznawalne osobowości.
Antonis zaczął fotografować jeszcze w epoce filmu, gdy na jednej szpuli mieściło się zaledwie 36 klatek. Zmuszało to do starannego wyboru momentu, poznawania zachowania zwierząt i czekania. Dziś aparaty cyfrowe pozwalają robić tysiące zdjęć, ale, jak mówi, często prowadzi to do utraty dyscypliny: tłumy samochodów otaczają jednego słonia, a fotografowie niekiedy zapominają, że znajdują się w jego domu.
Szczególnie ostro kwestia ta stanęła po śmierci znanego słonia Kawantissy od postrzału. Społeczeństwo zaczęło mówić o tym, że publiczne sesje zdjęciowe mogą przyciągać uwagę kłusowników albo po prostu niepokoić zwierzęta. Antonis uważa ten problem za złożony, ale widzi jego źródło w utracie szacunku do przyrody.
Jeszcze w latach 1950-ych zrozumiał, że aby naprawdę poznać słonia, trzeba obserwować go przez lata. Tak pojawiły się imiona — Kubłaj-chan, Rudi, Patch, Roland. Ludzie zapamiętywali nie po prostu „słonia w Jali”, lecz historię konkretnego zwierzęcia, jego charakter, nawyki. Pomagało to budować więź emocjonalną i wsparcie dla ochrony.
Antonis podkreśla: dobry fotograf dzikiej przyrody przede wszystkim poznaje zachowanie zwierzęcia, nie próbuje go sprowokować i zawsze stawia bezpieczeństwo zwierzęcia na pierwszym miejscu. Fotografia powinna służyć ochronie, a nie tylko zapełniać kanały w mediach społecznościowych.
Dziś, gdy liczba fotografów wzrosła wielokrotnie, weteran apeluje do młodego pokolenia, by nie tylko doskonaliło technikę, ale też brało na siebie odpowiedzialność za przyszłość przyrody Sri Lanki. Słonie są częścią dziedzictwa narodowego, a ich ochrona jest bezpośrednio związana z pomyślnością kraju.
Kiedy nadajemy zwierzęciu imię i poznajemy jego historię, przestaje ono być bezosobową częścią krajobrazu i staje się istotą, za którą chce się odpowiadać.
