In Australië bloeien bomen die lichtgevende bellen met mist uitstoten. In Venetië veranderen de natuurlijke patronen van schelpen van de Aralzee in een grootschalig textielpatroon. Achter deze ongewone werken staan Azusa Murakami en Alexander Groves — kunstenaars en ontwerpers die kunst, wetenschap en technologie verenigen om de verwonderlijke mechanismen van de natuur te onderzoeken. Op 6 november is hun installatie New Spring nog steeds de aandacht van bezoekers van de Newcastle Art Gallery aan het trekken, en al op 14 november opent in Taiwan After the Rain — een tentoonstelling die voor het eerst in Azië de twee belangrijkste lijnen van hun werk verenigt.
Zien wat gewoonlijk onopgemerkt blijft
Aan de basis van het artistieke denken van A.A. Murakami ligt een ongewone manier van kijken naar de wereld om ons heen. De kunstenaars laten zich niet alleen inspireren door natuurlijke vormen — zij bestuderen de processen waardoor deze vormen ontstaan. Ze onderzoeken de wetmatigheden van groei, de veranderingen van materialen, de wisselwerking van fysische krachten en tijd, en vertalen vervolgens wetenschappelijke waarnemingen naar de taal van de kunst.
Bijzonder interessant komt dit tot uiting in het werk The Sun Sets in a Shell, dat te zien was in het paviljoen van Oezbekistan The Aural Sea op de Biënnale van Venetië 2026. Het uitgangspunt was de driehoeksmossel — een gestreepte mossel die in de Aralzee leeft. Murakami en Groves bestudeerden de wetenschappelijke modellen van de vorming van haar schelp en ontwikkelden een speciaal breialgoritme dat de biochemische wetmatigheden van haar ontstaan nabootst.
Zo ontstond een textielpatroon waarin spiralen, golven, driehoekige vormen en zich herhalende fractale structuren de complexe geometrie van natuurlijke groei weergeven. Maar het meest interessante is dat deze patronen in hun oorsprong niet statisch zijn. Veranderingen in temperatuur, zoutgehalte, zuurgraad van het water en calciumgehalte beïnvloeden de vorming van de schelp en laten in haar structuur een eigenaardige registratie van de omgevingsomstandigheden achter.
Zo ontstaat een verwonderlijke verbinding van wetenschappelijk onderzoek en artistieke waarneming: de schelp wordt een natuurlijk archief, en het algoritme helpt de schoonheid te ontsluieren van processen die het menselijk oog gewoonlijk niet opmerkt. De kunstenaars vertalen deze onzichtbare complexiteit naar een materiële vorm, waarbij zij digitale technologie en traditioneel tactiel ambacht verenigen.
Wanneer technologie de natuur laat verschijnen
Een andere kant van hun denken wordt onthuld door New Spring — een installatie die nu te zien is in de Newcastle Art Gallery in Australië. De tentoonstelling opende op 26 september en loopt tot 31 januari 2027.
Drie metalen constructies die aan bomen doen denken, stoten lichtgevende bellen uit die met mist zijn gevuld. Ze verschijnen tussen de takken, bewegen zich soepel door de ruimte, veranderen van vorm en lossen op. Daarna verschijnen er nieuwe.
Dit is geen afbeelding van een bloei en geen mechanische imitatie van een boom. De kunstenaars creëren een eigen systeem waarin een technologisch proces bijna een levend verschijnsel wordt. De toeschouwer observeert niet een voltooid werk, maar het voortdurende ontstaan ervan.
Hier komt vooral het Japanse begrip 2010 mono no aware — het fijnzinnige vermogen om de schoonheid van het moment op te merken, de uniciteit ervan te voelen en veranderingen te beschouwen als een natuurlijk deel van het leven. De ene bel verdwijnt, maar op haar plaats ontstaat de volgende. En de aandacht verschuift geleidelijk van de wens om het geziene vast te houden naar het vermogen om hier en nu aanwezig te zijn, op te merken wat er gebeurt en je open te stellen voor wat daarna zal komen.
Daarin schuilt een heel positief idee: schoonheid eindigt niet samen met een afzonderlijk ogenblik. Zij zet zich voort in nieuwe vormen. De technologieën van A.A. Murakami maken het mogelijk dit principe letterlijk te zien — de natuur houdt niet op met scheppen, en elk moment wordt deel van het volgende.
Precies deze benadering noemen de kunstenaars Ephemeral Tech — ‘efemere technologieën’. Zij ontwikkelen eigen mechanismen om verschijnselen te creëren uit mist, lucht, licht en andere veranderlijke toestanden van materie. De technologie stelt zich hier niet tentoon, maar opent voor de mens een nieuwe manier van omgang met de fysieke wereld.
Eén verbond — een gedeelde blik op de wereld
Achter A.A. Murakami staan Azusa Murakami en Alexander Groves, die elkaar in 2010 leerden kennen aan het Royal College of Art in Londen. In 2011 richtten zij Studio Swine op — een experimentele designstudio — en in 2020 creëerden zij A.A. Murakami als een zelfstandige artistieke praktijk waarin technologieën helpen nieuwe fysieke en zintuiglijke ervaringen vorm te geven.
Hun samenwerking is interessant door de brede wijze waarop zij de wereld om hen heen onderzoeken. De kunstenaars bestuderen lokale producties, ambachten, natuurlijke hulpbronnen en manieren van omgaan met materialen. Hun belangstelling geldt niet alleen de vorm van het toekomstige object, maar ook de hele geschiedenis die erachter schuilt: van de herkomst van de grondstof en de eigenaardigheden van de lokale omgeving tot menselijke arbeid, culturele tradities en de mogelijkheden van een nieuwe productie.
In de projecten van Studio Swine krijgen gebruikte materialen een onverwacht vervolg. In Sea Chair wordt plastic afval dat in de oceaan is verzameld, omgevormd tot meubels. In Can City worden aluminium blikjes omgesmolten in een mobiele gieterij die op afgewerkte plantaardige olie werkt. En in Hair Highway wordt menselijk haar onderzocht als een hernieuwbaar alternatief voor materialen zoals schildpad en tropisch hout.
Elk van deze projecten begint met een vraag die ver buiten het design reikt: wat weten we over het materiaal dat we gebruiken? Hoe is het ontstaan? Hoe is het verbonden met de plek, de mensen en de natuur? En welke mogelijkheden gaan er open als we er anders naar kijken?
Bijzonder grootschalig komt deze benadering tot uiting in Fordlandia — een project dat de geschiedenis van de gelijknamige stad in de Amazonejungle belicht. De stad werd in 1928 gesticht door de Amerikaanse industrieel Henry Ford, die zijn eigen productiebasis voor natuurlijk rubber voor de auto-industrie wilde opzetten.
De geschiedenis van Fordlandia werd een voorbeeld van de complexe wisselwerking tussen industriële plannen en de natuurlijke omgeving. De poging om het Amerikaanse model van een stad en georganiseerde productie naar Amazonië over te brengen, stuitte op het klimaat, de eigenaardigheden van het tropische ecosysteem en de problemen bij het kweken van rubberbomen. De nederzetting werd uiteindelijk verlaten.
Murakami en Groves benaderen deze geschiedenis niet alleen als een episode uit het industriële verleden. Zij onderzoeken de mogelijkheden van natuurlijk rubber, de lokale methoden om het te winnen, het werk van de latexverzamelaars en de materialen van het Amazonewoud. In de installatie ontstaat een bijzondere ruimte waarin natuurlijke hulpbronnen, industriële geschiedenis en culturele voorstellingen van vooruitgang samenkomen in één kunstwerk.
Hier wordt de reikwijdte van hun belangstelling bijzonder duidelijk: achter één materiaal weten zij een hele geografie te zien, de geschiedenis van menselijke beslissingen, economische systemen en de verhouding tussen natuur en productie.
Een nieuwe ontmoeting in Taichung
Op 14 november opent in het museum CMP Inspiration in Taiwan After the Rain. De tentoonstelling brengt voor het eerst in Azië de twee praktijken van het duo — Studio Swine en A.A. Murakami — samen en maakt het mogelijk hun gemeenschappelijke creatieve methode in één ruimte te zien.
In de expositie wordt een grootschalige versie getoond van New Spring van ongeveer zes meter hoog, evenals projecten van Studio Swine, waaronder Sea Chair, Can City, Hair Highway en het textielwerk A Thousand Layers of Stomach. Een aparte plaats zal worden ingenomen door Fordlandia.
De titel ‘Na de regen’ krijgt hier een bijzondere betekenis. Regen verandert de toestand van de wereld om ons heen: de lucht wordt schoner, de aarde krijgt vocht en de vertrouwde oppervlakken onthullen nieuwe tinten en texturen. Het is een moment van vernieuwing, waarop je kunt opmerken wat eerder buiten de aandacht bleef.
En misschien laat juist dit zich beschrijven als de hele creatieve weg van Murakami en Groves. In sommige projecten onderzoeken zij de oorsprong van materie en de mogelijkheden van een nieuw gebruik ervan. In andere scheppen zij verschijnselen die niet in een vaste vorm te vatten zijn. Maar in beide gevallen interesseert hen één ding: hoe de wereld in elkaar zit, hoe daarin nieuwe vormen ontstaan en hoeveel verwonderlijks schuilt in processen waaraan wij gewoonlijk voorbijgaan.
Kunst als de mogelijkheid om meer te zien
De werken van A.A. Murakami en Studio Swine herinneren eraan dat kunst vandaag niet alleen uit een artistiek beeld kan ontstaan, maar ook uit een wetenschappelijke ontdekking, een technisch experiment, de bestudering van een materiaal of een aandachtige observatie van de natuur.
Murakami en Groves proberen de mens niet van de omringende wereld te scheiden. Integendeel, zij laten zien hoe nauw natuurlijke processen, technologie, cultuur en het dagelijks leven met elkaar verbonden zijn. Hun werken bieden geen kant-en-klare antwoorden, maar nieuwe manieren om te kijken, te onderzoeken en verbanden op te merken.
En misschien is het meest interessante aan hun werk wel het vermogen om het gezichtspunt van de toeschouwer zelf te veranderen. Om in een schelp de geschiedenis van een hele zee te zien, in een gebruikt materiaal de mogelijkheid van een nieuwe geboorte, en in een verdwijnende bel niet een verlies, maar het begin van het volgende ogenblik.
De wereld houdt niet op met het scheppen van iets nieuws. Soms is het voldoende om dat te leren opmerken.
