Een parasitaire plant Balanophora fungosa, die in tropische regenwouden voorkomt, heeft botanici altijd al verbaasd met haar uiterlijk. Ze heeft geen groene bladeren en geen eigen wortels, en haar bloeiwijzen lijken meer op felgekleurde dennenappels of paddenstoelen. Lange tijd werd gedacht dat de vruchten van deze plant simpelweg door de zwaartekracht op de grond vielen of door mieren werden verspreid. Onderzoek van de Japanse botanicus Kenji Suetsugu (Kenji Suetsugu) van de Universiteit van Kobe, gepubliceerd in het tijdschrift Ecology, weerlegden deze opvattingen volledig.
Door nachtcamera's met time-lapse op het Japanse eiland Ishigaki te plaatsen, ontdekte de wetenschapper dat mieren de vruchten van de plant negeren. De echte 'tuiniers' van Balanophora fungosa bleken landheremietkreeften van de soort Coenobita brevimanus en Australische kakkerlakken (Periplaneta australasiae) te zijn.
Aangetrokken door de intense fermenterende geur van de rijpe bloeiwijzen, eten deze nachtdieren de vruchten gretig op. Heremietkreeften knijpen met hun werkende scharen de vruchten af en kunnen een plant letterlijk in één nacht volledig leegruimen. Daarbij blijven de kleine zaden aan hun scharen, schilden en pootjes kleven en gaan ze op reis door het bos. Een deel van de zaden slikken de dieren in hun geheel in, en na de spijsvertering blijven de zaden levensvatbaar en komen ze samen met de uitwerpselen ver van de moederplant weer naar buiten.
Deze ontdekking is het eerste gedocumenteerde geval waarin landheremietkreeften optreden als volwaardige zaadverspreiders (het endozoöchorie-syndroom). Het onderzoek bewijst dat zelfs de ongewervelde dieren en schaaldieren die wij als alledaags beschouwen een sleutelrol kunnen spelen bij het voortbestaan van zeldzame plantensoorten, waar wetenschappers voorheen niet eens een vermoeden van hadden.
